Λόλα+Μaraveyas = ♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥

Πολύ θα μ'άρεσε να με λένε Λόλα. Όνομα χαρούμενο, τρελούτσικο, αισιόδοξο, παιχνιδιάρικο που όσο σοβαρή, εκλεπτυσμένη, στυλιζαρισμένη κι αν είσαι  όλο για κάποια ζαβολιά σε προδιαθέτει. Ένας άτακτος λεκές πάνω στη καλή σου φούστα, ένα μολύβι "Hello Kitty" στο κυριλέ φάιλοφάξ σου, το "μούρη μ'έχεις κάνει καψούρη" ως ήχος κλήσης στο κινητό σου που ξέχασες να κλείσεις μέσα στην κυριακάτικη θεία λειτουργία. Πολύ μ'αρέσουν αυτές οι αντιθέσεις, οι ασύμβατες, οι ασυμβίβαστες! Αυτές που καταφέρνουν ένα είδος απομυθοποίησης και αποδόμησης μιας συμπαγούς και στερεότυπης  εικόνας, στολίζοντας συνομωτικά και παιχνιδιάρικα την καθημερινότητά μας. Πριν λίγες μέρες είχα πάει στο Χίλτον σε μια επαγγελματική συγκέντρωση κι εκεί ανάμεσα στα κοστούμια, τα μανικετόκουμπα, τα λουστρίνια, τα τάμπλετς, τις κυριλέ χειραψίες, τα μιλφέιγ κρεμμυδιού, τα μενταγιόν χοιρινού και φυσικά τα αμέτρητα iPhone, έβγαλα κι εγώ το δικό μου μέσα απ' το βελούδινο  τσαντάκι μου. Μόνο που το δικό μου ήταν το πιο τέλειο, το πιο χαριτωμένο, το πιο ελκυστικό, το πιο πονηρό, το πιο γλυκό, απαλλαγμένο από την μονοτονία και τη βαρεμάρα των υπολοίπων γιατί πάνω του καμάρωνε ένας illegal με τζεϊμσμποντικό γυαλί  Σνούπυ, σε αυτοκόλλητο.

Πόσο θα μ'άρεσε να με λένε Λόλα! Και να μπορώ από άλλο μετερίζι να κλείνω το μάτι πονηρά στη σοβαρή ή σοβαροφανή καθημερινή πραγματικότητά μας.Και να φανταστεί κανείς ότι είχα πολύ μεγάλες πιθανότητες πριν 33 χρόνια ν'αποκτήσω αυτό το όνομα. Μόνο που τότε δεν με ρώτησε κανείς.