xromatisti

Μια αποπνέουσα λαχταριστή γεύση ανάρτηση

2012-05-20T17:43:00.004+03:00

Πέρασα το κυριακάτικό μου πρωινό μες στην κουζίνα μαζεύοντας τα υπολείματα της ξεχυλισμένης μου δημιουργικότητας και τ'απομεινάρια της πλημμυρισμένης μου ικανοποίησης.

Το να φτιάξεις κέικ είναι απλό πράγμα και η εξ αυτού απορρέουσα ευχαρίστηση συνηθισμένο συναίσθημα. Φυσικά τα απλά και τα συνηθισμένα είναι όμορφα και πολύτιμα και πάντα νιώθουμε ευγνωμοσύνη για την παρουσία τους στη ζωή μας όμως η πού και πού αναζήτηση του κεφιού, της πρωτοτυπίας και της έμπνευσης δεν μπορεί να εκληφθεί ως προδοσία! Γι'αυτό και αποφάσισα "πατώντας" στο "απλό και το συνηθισμένο" να πάω ένα βήμα παραπέρα και να φτιάξω μεριδοποιημένα κέικ, λίγο πιο στολισμένα, πιο χαριτωμένα, πιο παιχνιδιάρικα, πιο χαρούμενα, πιο τρέντυ και ρομαντικά, με μία λέξη.....cupcakes.

Έφτιαξα δύο παραλλαγές, μία καθαρόαιμης σοκολάτας και μία με γεύση μπισκότων oreo.

Συνταγή

1ο γκρουπ υλικών
125γρ.αλεύρι που φουσκώνει μόνο του
110γρ.ζάχαρη
35γρ. κακάο
1 βανίλια
1 κουτ.γλυκού σόδα
λίγο αλάτι
40γρ. τριμμένη κουβερτούρα

2ο γκρουπ υλικών
55γρ. λάδι
1 αυγό
160γρ. γάλα
1 κουτ.σούπας κονιάκ

Ανάβουμε τον φούρνο να προθερμαίνεται στους 200 βαθμούς Κελσίου. Ανακατεύουμε τα υλικά του κάθε γκρουπ μεταξύ τους. Εν συνεχεία παίρνουμε το μείγμα που έχει προκύψει από αυτά του δεύτερου και το χύνουμε στο του πρώτου και ομογενοποιούμε. Σ'ένα ταψάκι με θήκες τοποθετώ χρωματιστά χαρούμενα χαρτάκια για cupcakes και μέσα αδειάζω το μείγμα μου μέχρι τα 2/3 του ύψους. Τα καμαρώνω, τους δίνω θετική ενέργεια και τα βάζω στον φούρνο για 20 λεπτά.

Στο διάστημα αυτό ετοιμάζω την κρέμα. Η διαδικασία είναι απλούστατη. Ανακατεύω 3/4 κούπας Philadelfia με 3/4 κούπας μερέντα και μ'ένα κορνέ στολίζω τα κεκάκια μου μόλις βγουν απ'τον φούρνο και τα ξεφορμάρω. Λίγες νιφάδες σοκολάτας πάνω από την κρέμα ολοκληρώνουν την λαχταριστή τους εμφάνιση.

Για την περίπτωση με τα μπισκότα oreo, αρκούν 2 τροποποιήσεις για να διαφοροποιηθεί η γεύση. α)Στα υλικά του 1ου γκρουπ, αντικαθιστώ το κακάο με ισόποσα τριμμένα μπισκότα oreo

β)Η κρέμα που θα τα στολίσει είναι εντελώς διαφορετική. Δεν έχει ούτε philadelfia ούτε μερέντα και είναι μια απλή βουτυρόκρεμα.

100γρ. βούτυρο αγελάδος (αυτό στο χαρτί όχι soft)
180γρ.ζάχαρη άχνη
3 κουτ.σούπας τριμμένο μπισκότο oreo
λίγο κονιάκ

Κατά τη διάρκεια ετοιμασίας των κέικ μου, βγάζω το βούτυρο από το ψυγείο. Μόλις, λοιπόν, έρθει σε θερμοκρασία δωματίου το χτυπάω στο μίξερ με την άχνη, τους προσθέτω το τρίμμα μπισκότου και φυσικά το κονιάκ. Βάζω τη βουτυρόκρεμα στο κορνέ και μ'όση περισσότερη καλλιτεχνική χάρη διαθέτω διακοσμώ τα κεκάκια. Και για επιστέγασμα κοτσάρω κι ένα μίνι oreo για να πιστοποιήσω το περιεχόμενό τους.

Λαχταριστά όσο δεν παίρνει και νόστιμα μέχρι λιποθυμιάς!

Τα ανθάκια του κάκτου

2012-05-11T15:42:00.001+03:00

Έχω την αίσθηση ότι η τρέχουσα περίοδος, ανεξάρτητα από τις πολιτικές εξελίξεις που όσο προβλέψιμες κι αν μοιάζουν παρόλα αυτά κυριαρχούν αγωνιωδώς στις συζητήσεις, στην τηλεόραση και στην έννοια μας, είναι ούτως ή άλλως περίεργα φορτισμένη και επιβαρυμένη με μια ενέργεια συννεφιασμένη που και σκοτεινιάζει τη φωτεινότητα των ελπίδων και θολώνει τον ορίζοντα των προοπτικών. Κάνω "φου" να ξεσυννεφιάσει μα τίποτα. Κάνω "ξουτ" να διαλυθεί μα και πάλι τίποτα. Γι'αυτό και αναφέρομαι γραπτώς και δημοσίως σ'αυτή μπας και ντροπιαστεί που την εκθέτω και φιλοτιμηθεί και φύγει. Και με συνωμότη τον κάκτο μου, που ορθώνει τ'αγκάθια του να την τρυπήσει και τα πανέμορφα ανθάκια του να την τσιγκλίσει, ελπίζω, στωϊκά αναμένω και πνευματικά ελκύω την ευφορία της "επένδυσής" μου.

Tα ανθάκια όσο ψεύτικα κι αν μοιάζουν είναι πέρα για πέρα
αληθινά. Γι'αυτό και η εκτιμούμενη ελπίδα όσο φαινομενικά
μικρή κι αν μοιάζει, μπορεί να εντυπωσιάσει με την επαλήθευσή της.

Ταξίδι στη Μονεμβασιά

2012-04-22T11:45:00.000+03:00

Για να κάνω την ανάρτηση αυτή επέλεξα να αποστασιοποιηθώ χρονικά από το Πάσχα γιατί περίμενα να ξεφουσκώσει ο ενθουσιασμός μου, να επανέλθει σε πιο φυσιολογικές διαστάσεις και να κάνω μια ρεαλιστική περιγραφή. Φυσικά ένας ενθουσιασμός δεν μπορεί παρά να είναι πάντα υπερμεγέθης ειδικά αν συγκρίνεται με μια χαρά ή μια ικανοποίηση αλλά ο δικός μου είχε πάρει τέτοιες διαστάσεις που ήταν έτοιμος να κλατάρει. Εν πάση περιπτώσει αποδείχθηκε ότι μάταια περίμενα τον χρόνο να με επαναφέρει σε μια πιο λογική και απαλλαγμένη από το συναίσθημα προσέγγιση αφού παρόλο που πέρασαν κάμποσες μέρες κι έχω επανέλθει πλήρως στην απαιτητική καθημερινότητα, παραμένω το ίδιο γοητευμένη, συνεπαρμένη και συγκλονισμένη από τη μοναδικότητα της Μονεμβασιάς.

Το Πάσχα συνδυάζεται με την Άνοιξη. Και στη Μονεμβασιά όλη η φύση είχε ανοίξει, είχε καθαριστεί, είχε στολιστεί, είχε καλοχτενιστεί για να μας προϋπαντήσει. Τί χρώματα, τί θαλασσινοί ήχοι, τί αρώματα και ο άερας πονηρός συνομώτης της, ν'ανεμίζει τη φούστα της (μαζί και τη δικιά μου) και να σκορπάει τα μεθυστικά της αρώματα και να μας ζαλίζει.

Η Μονεμβασιά είναι κρυμμένη στην άλλη μεριά του βράχου που δεν φαίνεται για να μην μπορείς να προϊδεαστείς για το τί θα συναντήσεις. Επίσης δεν είναι τυχαία η απόσταση που πρέπει να περπατήσεις για να φτάσεις στην πύλη του κάστρου. Προφανώς είναι για να γεύεσαι σιγά-σιγά, ομαλά την ομορφιά του τοπίου, να αντιλαμβάνεσαι το πού βρίσκεσαι και το πού πας και να παίρνεις συνειδητές ρουφηξιές καθαρής ενέργειας για να προετοιμαστεί το είναι σου για τη μετάβαση. Γιατί με το που διασχίζεις την πύλη του κάστρου μεταφέρεσαι πίσω στον χρόνο, μπαίνεις σε μια παραμυθούπολη και περιπλανιέσαι στα λιθόστρωτα στενάκια της με τα πετρόκτιστα σπιτάκια, χαρακτηριστικό δείγμα της αρχιτεκτονικής ταυτότητας της Μονεμβασιάς, ανάμεσα σε ιππότες και βασιλοπούλες. Πρόκειται για μια πόλη μεσαιωνική, που έχει παραμείνει άθικτη στο χρόνο.

Άθικτο στον χρόνο έχει παραμείνει και το σπίτι του Ρίτσου από το οποίο ξετυλίγονται χρωματιστές κορδέλες ποίησης που κάνουν σχέδια στον ουρανό με τον γνωστό συνωμότη, τον άερα.

Και επίσης άθικτες έχουν παραμείνει και οι βυζαντινές της εκκλησίες της σε μια από τις οποίες, στον Ναό Ελκόμενου Χριστού, στην κεντρική πλατεία, κάναμε Ανάσταση.

Ψηλά στον βράχο υπάρχει ένα καφενείο που σερβίρει τον πιο τέλειο καφέ, το πιο τέλειο παγωτό, την πιο τέλεια θέα.

Και από εκεί είδαμε ακριβώς την ώρα που είναι προγραμματισμένο το κάθε αστέρι, ν'ανάψει, το πιο μεγάλο, το πιο μικρό, το πιο μακρινό, το πιο κοντινό. Γιατί ο ουρανός έχει τη δική του τακτική. Δεν στα δίνει όλα μια κι έξω. Έχει ξεχωριστούς χρονοδιακόπτες για το κάθε αστέρι για να σε μαγεύει με τη ρέγουλα και να σ'εκμηδενίζει.

"Σχιζοφρενικά" γκράφιτι.

2012-04-20T15:18:00.000+03:00

Κατεβαίνοντας τον Ταύγετο, όταν πια αντικρίζεις την Καλαμάτα και η διαδρομή θεωρητικά σου 'χει δώσει ό,τι ήταν να σου δώσει, έρχονται τα γκράφιτι να ξελογιάσουν τη ματιά σου και να διακοσμήσουν έναν κατά τ'άλλα συνηθισμένο επαρχιακό δρόμο. Περίτεχνα και γεμάτα μηνύματα για τα όνειρα, την κοινωνία, την οικολογία, την πολιτική. Δεν αντιστάθηκα και φωτογράφισα κάποια με σκοπό να ομορφύνω το μπλογκ μου.

Τα έργα είχαν και υπογραφή : "Skizofrenis" , που τη θεωρώ απόλυτα δικαιολογημένη για το νόημα που φέρουν, γιατί πάντα πίσω από κάθε μεγάλη κι εντυπωσιακή δημιουργία υπάρχει ένα μυαλό, το εύρος του οποίου ξεφεύγει από τα κοινά, λογικώς θεωρούμενα(λόγω αναφοράς στον μέσο όρο) πλαίσια.

Μέσα, πάνω (πες το όπως θες) στον Ταΰγετο

2012-04-17T16:18:00.000+03:00

Υπάρχει μία διαδρομή που τη μαγευτικότητά της, την εντυπωσιακότητά της και την επιβλητικότητά της δεν υπάρχουν λέξεις να την αποδώσουν. Ακόμα και οι φωτογραφίες στερούνται ακρίβειας και περιγραφικότητας. Γιατί η ενέργεια και η μεγαλοσύνη που υπάρχει δεν μπορούν να αποτυπωθούν, να μεταφερθούν σε καρέ παρά μόνο να δημιουργήσουν μια αίσθηση αποσπασματικής αντίληψης και κατανόησης του τοπίου.

Κι επειδή γενικά μια εικόνα χίλιες λέξεις και στις συγκεκριμένες λόγω πυκνότητας περιεχομένου και ομορφιάς πολλές περισσότερες χιλιάδες, θα περιοριστώ σε 3-4 φωτογραφίες για να μην εκληφθεί η ανάρτηση αυτή σαν φλυαρία.

Κουραστική διαδρομή μα άκρως ανταποδοτική σε εικόνες, συναίσθημα και ανάσες.

Πώς το βλέπεις το ποτήρι; Μισοάδειο ή μισογεμάτο;

2012-04-10T15:55:00.000+03:00

Η πιο χαρακτηριστική φράση του αισιόδοξου ανθρώπου είναι ότι βλέπει το ποτήρι μισογεμάτο και όχι μισοάδειο. Εγώ από την άλλη, κάθε φορά που έβλεπα ένα ποτήρι με νερό μέχρι τη μέση και υπέβαλα τον εαυτό μου στο αντίστοιχο τεστ πάντα μου δημιουργείτο η εντύπωση ότι πρόκειται για ένα μισοάδειο ποτήρι. Και κατευθείαν με γέμιζα με τύψεις για την απαισιοδοξία μου αυτή, τη μιζέρια και τη γρουσουζιά μου. Έλα όμως που χρόνια αργότερα και συγκεκριμένα χθες που πέρναγα έξω από το Χίλτον διαλύθηκαν με μιας οι ενοχικές ως προς τον ίδιο μου τον εαυτό σκέψεις! Πρόκειται για ένα pop-art έργο στο διάζωμα της βασιλίσσης Σοφίας; Πρόκειται για ένα δημιούργημα αφορμής σκεπτικισμού στην πολυάσχολη και παραφορτωμένη Αθήνα; Πρόκειται για διαφήμιση κάποιου αναψυκτικού; Πραγματικά ούτε που πρόσεξα γιατί στο αντίκρυσμα ενός τεράστιου ποτηριού με νερό μέχρι τη μέση, εκατομμύρια διεργασίες ξαφνικά έλαβαν χώρα στον εγκέφαλό μου, νευρώνες, νευροδιαβιβαστές συνετάχθησαν υπέρ μου και συνωμότησαν ενάντια στο κατεστημένο και το κλισέ που μέχρι τώρα αδικούσαν την οπτική μου και απεφάνθησαν :

Η ρήση που λέει ότι "μισογεμάτο βλέπει το ποτήρι ο αισιόδοξος" καταρρίπτεται δια παντός και τη θέση της παίρνει : "μισογεμάτο βλέπει το ποτήρι ο ολιγαρκής, ο βολεμένος, αυτός που καλύπτεται με τα ημίμετρα κι έτσι φροντίζει να σωπάζει τις εσωτερικές του ανήσυχες φωνές που διαμαρτύρονται για τη μετριότητα στην οποία έχει περιέλθει και αρνείται ν'αντικρύσει. Αυτός που κουκουλώνει την αδράνεια και τη μοιρολατρία του με το πέπλο μιας κατ' επίφασην αισιοδοξίας".

Αντιθέτως, μισοάδειο βλέπει το ποτήρι ο ανήσυχος, ο ανικανοποίητος, ο δημιουργικός, αυτός που θέλει όχι μόνο να το γεμίσει για να εξαλείψει τη αδειοσύνη του αλλά και να το ξεχειλίσει. Αυτός που δεν επαναπαύεται στις δάφνες του και στις γενικές παραδοχές, αυτός που επιδιώκει το παραπάνω, το ανώτερο, το μη περαιτέρω.

Πολύ χάρηκα με τη σκέψη αυτή και τη νέα ερμηνεία της διότι πλέον το μισογεμάτο ή μισοάδειο ποτήρι δεν προσδιορίζει την ψυχολογική προαίρεση απέναντι στη ζωή (που ακόμα και σαν φράση έχει μια παθητικότητα)-αυτή είναι η εύκολη, η απλοϊκή ερμηνεία-αλλά την εσωτερική ορμή, τη δύναμη, το μεγαλειώδες του στόχου που επιδιώκει κάποιος στη ζωή του.

Κι έτσι πλέον, αυτό το μισοάδειο ποτήρι της ζωής το γεμίζω απενεχοποιημένα και αδειάζω το μέσα μου από τις ανασφάλειες και τα ερωτηματικά ενός τυποποιημένου κι υπαγορευτικού κόσμου.

Επίκαιρο τότε, τώρα και για πάντα.

2012-04-03T15:33:00.000+03:00

-Μα ο τόπος σου έχει ανάγκη από σένα!
-Μπα! Ο καθένας φροντίζει για τον εαυτό του και κουτσοζεί.
-Καλά το είπες, πως κουτσοζεί. Και ο τόπος σου κουτσοζεί. Το καταδέχεσαι όμως;
-Τί να του κάμω;
-Αν ο καθένας σκέπτουνταν λιγότερο το άτομό του και δούλευε περισσότερο για το γενικό καλό, θα έβλεπε μια μέρα πως πάλι για τον εαυτό του δούλεψε και πως αντί να κουτσοζεί, κατάφερε να καλοζεί.

Από το "Παραμύθι χωρίς όνομα" της Πηνελόπης Δέλτα, που ξαναδιαβάζω αυτές τις μέρες και ξαναγίνομαι παιδί και wanna be σοφή.

Πώς πάει κι αυτός ο μήνας...

2012-03-31T18:13:00.000+03:00

Τα παράτησα όλα στη μέση, σίδερο, σιδερώστρα, ασιδέρωτα, πιέτες και γιακάδες. Γιατί μέσα σ'αυτή τη μικροαστική στιγμή βρήκε την πιο ρεαλιστική της εφαρμογή η συμβολικότητα των στίχων ενός τραγουδιού που εν αγνοία μου σκηνοθετούσα το βίντεο κλιπ του. Κι έτρεξα, το βρήκα, το 'βαλα στο τέρμα, έριξα τη ζεμπεκιά μου κι εκτόνωσα σαν πρωταγωνίστρια όλη τη μελαγχολία που μπορεί να συσσωρεύεται σ'ένα σαββατιάτικο, έστω κι ανοιξιάτικο, απόγευμα.

Σειρά του να χορέψει όποιος κάνει κέφι.
Εγώ πάω να συνεχίσω το σιδέρωμα.

Το να 'σαι φυτό είναι ευλογία...

2012-03-29T13:53:00.001+03:00

...γιατί κρύβει μέσα του τη σοφία της ύπαρξης. Το φυτό δεν είναι παθητικό, δεν είναι νεκρό, δεν είναι κενό. Είναι γεμάτο γνώση και αν για τα δικά μας μάτια που βλέπουν μόνο ύλη στέκει ακίνητο είναι γιατί οργανώνει αριστοτεχνικά λεπτομερώς εσωτερικές διεργασίες εξωτερίκευσης μοναδικής τελειότητας που η επιστήμη με κόπο κατάφερε να αποκωδικοποιήσει.

Τί να πω; Μένω βουβός παρατηρητής και θαυμάστρια του μεγαλείου της ζωής, της δημιουργίας και της άνοιξης. Και το μόνο που κάνω είναι να φέρνω λίγες στάλες φύσης στο μπαλκόνι μου για να 'χω να ποτίζω και να δροσίζω το μυαλό και την ψυχή μου.

Νάρκισσος : Παρά τις φήμες, είναι ένας σεμνός γνώστης της ομορφιάς του που την προβάλλει διακριτικά. Απλά η τόση τελειότητα καταντάει ξελογιαστική και διαστρεβλωτική ως προς τις προθέσεις του.

Πορτοκαλίτσα-Νάνα : Ένας και μοναδικός καρπός για να υπογραμμίσει την πολυτιμότητά του. Να τ'αφήσω ή να το φάω; Νομίζω η οπτική και συναισθηματική ικανοποίηση είναι ανώτερη της στομαχικής.

Και όπου να 'ναι ετοιμάζονται ν'ανοίξουν και τα μπουμπούκια της γαρδένιας. Αμ κι ο άγιος φοβέρα θέλει. Όσο την είχα στα ώπα-ώπα ήταν όλο τζιριτζάντζουλες και από τότε που άρχισα να την αγνοώ πήρε τα πάνω της. Δεν ξέρω ίσως και η υπερφροντίδα μου να την έπνιγε, να της στερούσε το οξυγόνο. Ίσως να 'ναι και σοσιαλίστρια και ο θρόνος που την είχα τοποθετήσει για να διάγει τον στοχαστικό της βίο να της προκαλούσε αλλεργία. Σημασία πάντως έχει ότι σε λίγο καιρό θα χαρώ τα άνθη και το άρωμα της αλλά δεν θα της το πω για να μην το πάρει για γλύψιμο και πεισμώσει και κακιώσει. Είναι μία αυτή...

Κι άλλη μία η ορχιδέα! Αυτή που από πέρσυ το καλοκαίρι συμπάσχει με τις συναισθηματικές μου διακυμάνσεις. Μοναδικός συνοδοιπόρος εμπειριών, συμπαραστάτρια γεγονότων και θέλω να πιστεύω εύστοχος μάντης θετικών εξελίξεων.Μαράθηκε-μαράθηκα. Ε, τώρα που πάει να ξανανθίσει θα με πάρει μαζί της. Νομίζω αυτό το μήνυμα μου μεταδίδει.

Το σύμπαν παραδίδει μαθήματα.

2012-03-26T22:52:00.003+03:00

Αν κάνεις τον δύσκολο, ο διεκδικητής σου κάποια στιγμή εγκαταλείπει. Λόγω αξιοπρέπειας; Λόγω κούρασης; Λόγω αίσθησης της ματαιότητας; Λόγω πείσματος; Σημασία έχει το αποτέλεσμα. Και τότε το αίσθημα εγκατάλειψης που νιώθεις εξαιτίας της παραίτησης του πρώην επίμονου διεκδικητή σου είναι ακόμα πιο έντονο και από την ίδια την αφόρητη μοναξιά. Όσο πιο έντονη ήταν η διεκδίκηση τόσο πιο έντονος και ο πόνος. Πιο δυνατός και από τον φιλάρεσκο ναρκισσισμό σου που για ένα κλικ δεν σ'άφησαν να υποκύψεις. Κι έτσι αναγκαστικά καταλήγεις να περιφέρεις αυτάρεσκα την μονόχνωτη ύπαρξή σου. Μα έχει νόημα η φιλαρέσκεια όταν σ'εξαναγκάζει στην απομόνωση; Ύπαρξη αυθύπαρκτη είναι ανύπαρκτη.

Και δρόμος για επιστροφή δεν υπάρχει. Πού ακούστηκε ανάδρομη Αφροδίτη! Είδε κι απόειδε ο Δίας και παραιτήθηκε. Δεν ήθελε και πολύ, βρήκε και μια ξελογιάστρα Σελήνη στον δρόμο του κι άλλαξε ρώτα. Κι έτσι, λοιπόν, η Αφροδίτη συνεχίζει μονάχη της το διαστημικό της ταξίδι.

Τώρα μεγάλη κουβέντα και για τη Σελήνη δεν λέω. Και αν μου επιτρέπεται να κάνω μια πρόβλεψη βάση διαίσθησης αλλά και αναγωγής της γνώσης μου-κατόπιν εμπειρικής παρατήρησης-περί ανθρωπίνων σχέσεων στα συμπαντικά, ο Δίας θα μείνει μόνος και Σελήνη και Αφροδίτη θα γίνουν έστω και για προσωρινά φιλενάδες.

Για τη συνέχεια της σαπουνόπερας, τα μάτια στραμμένα στον ουρανό.

Η νωχελική Σελήνη ποζάρει και ξεμυαλίζει.

Ένας ουρανόοοος♫, γόης, φωτεινός♪...

2012-03-21T21:13:00.004+02:00

Νέα Σελήνη αύριο. Άντε και καλά ξεκινήματα μιας και η φάση αυτή του φεγγαριού πάντα λειτουργεί σαν αφετηρία. Με ανάδρομο Ερμή και Άρη βέβαια, απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή, σύνεση και σοβαρότητα.

Πόσα ξέρει αυτός ο ουρανός;! Όλα τα μυστικά του κόσμου είναι κρυπτογραφημένα εκεί πάνω και κάνουν παρέα με τις προσδοκίες, τις επιθυμίες και τις ελπίδες μας. Μια τεράστια κρυψώνα ονείρων εκεί πάνω, μια απέραντη θυρίδα για να φυλάμε τα όνειρά μας ατόφια, αναλλοίωτα, ανεπηρέαστα από τη γήινη καθημερινότητα. Είναι τυχαίο που κάθε που θέλουμε να ονειρευτούμε, να ονειροπολήσουμε, να ρομαντσάρουμε σηκώνουμε τα μάτια ψηλά; Λένε πως το φως των αστεριών είναι αποθηκευμένο φως ήλιου. Μήπως η επιστήμη πρέπει να αναθεωρήσει; Έχω τη γνώμη ότι αν λάμπουν είναι από το φως των ονείρων μας.

Μέρες τώρα, από την αρχή του μήνα παρατηρώ πολλά έντονα φωτεινά αντικείμενα στον ουρανό ταυτόχρονα. Κάποια αποσύρθηκαν διακριτικά και άφησαν ελεύθερο το πεδίο στον Δία να φλερτάρει την γόησσα Αφροδίτη. Δεν είμαι κουτσομπόλα, δυο φωτογραφιούλες τράβηξα και τους άφησα ανενόχλητους να συνεχίσουν το συμπαντικό ερωτικό τους ταξίδι.

Αυτή είναι η Αφροδίτη που κινείται πολύ γρήγορα κι εύκολα την έχανα από το πεδίο του τηλεσκοπίου μου. Κι επειδή από διακριτικότητα δεν ήθελα να επιμείνω πολύ, κατάφερα αυτή τη φωτογραφία.

Κι εδώ ο υπέρλαμπρος Δίας που όσο γοητευτικός κι αν είναι μια μικρή κακία του κρατώ γιατί αυτός ευθύνεται για τα κιλάκια που πήρα.

Καλή Άνοιξη και ...Καλή Αστρονομική Πρωτοχρονιά!

Ποδήλατο, αγάπη μου ♥

2012-03-15T15:57:00.005+02:00

Ενώ το ξέρω, πάντα πέφτω στο ίδιο αμάρτημα. Αμάρτημα προς τον ίδιο μου τον εαυτό, ασέβεια, αδιαφορία για την ανάγκη μου, την απόλαυσή και το γούστο μου. Θα μου πεις έπαιξε ρόλο και ο καιρός που ήταν κρύος και βροχερός όμως τα άλλοθι ας μείνουν στην άκρη. Φταίω 100% που είχα αφήσει το υπέροχο ποδηλατάκι μου (το υποκοριστικό το χρησιμοποιώ με την πολύ αγαπησιάρικη διάθεση και όχι τυχαία) στο υπόγειο γκαράζ ενώ εκείνο περίμενε καρτερικά την παρέα μου. Είναι βέβαια αλήθεια ότι το σκέφτηκα πολλές φορές και κάποιες βολτάραμε παρέα όμως αυτές οι περιπτώσεις ήταν η εξαίρεση.

Και να που σήμερα ο ήλιος έλαμψε και η σελήνη βρέθηκε σε ευνοϊκή θέση για το ζώδιο μου κι εγώ πήρα επιτέλους την απόφαση και βγήκαμε παρέα. Τί υπέροχη αίσθηση! Πάνω στο ποδήλατο γίνομαι άλλος άνθρωπος! Πιο αυτόνομος, πιο αποφασιστικός, πιο συνειδητός, πιο ανεξάρτητος! Τί έχανα τόσες μέρες! Η διαδρομή προς τη δουλειά σήμερα δεν ήταν ρουτίνα, ήταν απόλαυση, ενθουσιασμός. Σαν τον ενθουσιασμό που ένιωθα και νιώθω κάθε φορά που συναντώ κάποιον ποδηλάτη. Πάνω στο ποδήλατο όλα αποκτούν ποιότητα, οι δρόμοι, τα κτίρια, οι πεζοί, εγώ η ίδια. Ποιότητα που μοιράζομαι συνωμοτικά με τους υπόλοιπους ποδηλάτες γιατί μόνο αυτοί μπορούν να αντιληφθούν τον μυστικό κώδικα αισθήσεων του ποδηλάτου.

Το ποδήλατο είναι μια λύση για τη ζωή μας, είναι η ελπίδα μας. Είναι όνειρο, είναι αρμονία, είναι σύμβολο παιδικότητας και ξεγνοιασιάς. Είναι ένας μύθος ρεαλιστικός, απτός και ανθρώπινος, που μέσα του κρύβει τη λύση για όλα τα προβλήματα του σύγχρονου κόσμου. Ας το αποκωδικοποιήσουμε...

Φαλτσάρουν κι οι καλλίφωνοι;

2012-03-06T16:20:00.008+02:00

Είδα τη συνέντευξη του Νταλάρα η οποία αποτέλεσε και την αφορμή για τις αντιδράσεις στις συναυλίες του και πολύ έχω προβληματιστεί. Η μία μου σκέψη προσκρούει στην άλλη και η άλλη σκοντάφτει πάνω στην παράλλη. Είναι γεγονός ότι το ευαίσθητο αυτί μου πραγματικά ενοχλήθηκε από το φαλτσάρισμά του όταν διατύπωσε το περιβόητο "συμφωνώ αλλά δεν υπερβάλλω". Κι αυτό που μ'ενόχλησε δεν ήταν το πρώτο σκέλος της πρότασής του γιατί, ΟΚ, άποψή του, έχει το δικαίωμα να εκφράζεται ελεύθερα ακόμα και σε τόσο ευαίσθητες κοινωνικά περιόδους αλλά το δεύτερο, το "δεν υπερβάλλω". Πόσο δημοσιοσχετίστικα ξεστομίστηκε η φράση του για να κάνει το "συμφωνώ" ν'ακουστεί πιο ήπιο, να το απαλύνει, να το σώσει και να μας μεταδώσει την ενοχή μιας εναλλακτικής του "ολίγον έγκυος" που δεν σκεφτήκαμε και αυτό το "λες;". Ε, όχι όμως δεν λέω. Γιατί δεν μπορείς να έχεις και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο. Αυτό που λέω είναι ότι με τον τρόπο αυτό χάνεις και το δικαίωμα που θα σου 'δινε ο Βολταίρος να σε υπερασπιστώ γιατί ο τρόπος που το διατυπώνεις δεν μου μοιάζει ευθύς. Βέβαια από την άλλη και η έλλειψη ευθύτητας δικαίωμα είναι. Οπότε...

Και ύστερα ήρθαν τα γιαούρτια. Και πιο ύστερα τ'αυγά. Μα είναι κι αυτή κατάσταση; Θα μου πεις είναι κι αυτή μια αντίδραση τμήματος του οργισμένου λαού που ασφυκτιώντας από τη λιτότητα και την πίεση της εξουσίας επιτίθεται κατά των συμβόλων του κατεστημένου. Μα είναι ο Νταλάρας κατεστημένο; Ίσως επειδή πλούτισε. Ναι, μα ο λαός τον πλούτισε. Δεν έκλεψε, δεν καταχράστηκε. Απλά τραγούδησε και μάλιστα καλλίφωνα. Μήπως, λοιπόν, είναι υπερβολική αυτή η αντίδραση απέναντι σε κάποιον που ούτε πολιτικά ποτέ μας εκπροσώπησε, ούτε είχε τη δικαιοδοσία να αποφασίσει για τη μοίρα μας και ούτε ποτέ μας εκμεταλλεύτηκε; Μπορεί μια λύση να επέλθει μέσα από το γιαούρτωμα; Είναι αυτό το επίπεδο αντίδρασης που μας εκφράζει και ζωής που επιδιώκουμε; Προσωπικά λέω όχι. Η ιστορία μας έχει δείξει ότι η αλλαγή έρχεται μέσα από την επανάσταση, αυτό όμως σίγουρα δεν είναι και δεν μπορεί να ονομαστεί έτσι.

Μήπως, λοιπόν, να σταματήσει το γιαούρτωμα; Μήπως τέτοιες βίαιες και επιθετικές αντιδράσεις προς στόχους άστοχους δεν είναι η λύση; Μήπως δεν είναι ο Νταλάρας ο στόχος; Η Κατερίνα Γώγου κάποτε είχε πει πως στόχος είναι το μυαλό. Ε, ας έχουμε τον νου μας, λοιπόν.

Υ.Γ.Ανυπομονώ να δω τα αποτελέσματα των εκλογών. Προς το παρόν αρκούμαι στις δημοσκοπήσεις.

Διαπίστωση

2012-02-28T15:39:00.002+02:00

Να το πω φθορά; Να το πω αλλοίωση; Να το πω νόθευση; Να το πω φυσιολογική εξέλιξη; Να το πω απλά δική μου ιδιοτροπία και εμμονή προσκόλησης στα παλιότερα; Όπως να 'ναι το λέω. Σημασία έχει το τί νιώθω. Κι αυτό που νιώθω είναι ότι τα πάντα γύρω μου έχουν χάσει τη γεύση, το άρωμα, το νόημα και την αξία τους. Πάει καιρός τώρα που το νιώθω και που παρατηρώ ότι η λίστα αυτή όλο και μακραίνει, τα νοθευμένα όλο και πληθαίνουν. Λες και ζούμε σε μια εποχή αποστεωμένη, ξερακιανή δίχως ποιότητα, ρομποτοποιημένη, ψυχρή και ψυχαναγκαστική που απλά μέσα σ'αυτή κάποιες μεστές και αξιόλογες προσπάθειες αχνοφαίνονται ίσα-ίσα για να μην αποθαρρυνόμαστε. Όλα έχασαν την κύρια ιδιότητα που κάποτε τα προσδιόριζε.

Οι σοκολάτες γάλακτος την απέραντη απολαυστικότητά τους.
Ο ελληνικός καφές το πλούσιο, γεμάτο άρωμά του.
Οι διαφημίσεις την ευρηματική ευστοχία τους (εκτός ελαχίστων).
Οι συνθέτες την πρωτότυπη έμπνευσή τους.

Τα πρετ-α-πορτέ την ίσια ραφή τους.

Η νυχτερινή διασκέδαση τις μεγάλες φίρμες.
Το ραδιόφωνο την καλή του ανατροφή και τη μαγεία.
Οι δημοσιογράφοι το δημοσιογραφικό τους δαιμόνιο.
Η τρομοκρατία τη φιλολαϊκή ιδεολογία της.
Ο Έλληνας την αρχοντιά του.
Οι μάγκες τη μαγκιά τους.
Κι εγώ το κέφι μου.
Ένας αχταρμάς η ζωή μας μετριότητας και ανοστιάς.

Λόλα+Μaraveyas = ♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥

2012-02-22T19:27:00.021+02:00

Πολύ θα μ'άρεσε να με λένε Λόλα. Όνομα χαρούμενο, τρελούτσικο, αισιόδοξο, παιχνιδιάρικο που όσο σοβαρή, εκλεπτυσμένη, στυλιζαρισμένη κι αν είσαι όλο για κάποια ζαβολιά σε προδιαθέτει. Ένας άτακτος λεκές πάνω στη καλή σου φούστα, ένα μολύβι "Hello Kitty" στο κυριλέ φάιλοφάξ σου, το "μούρη μ'έχεις κάνει καψούρη" ως ήχος κλήσης στο κινητό σου που ξέχασες να κλείσεις μέσα στην κυριακάτικη θεία λειτουργία. Πολύ μ'αρέσουν αυτές οι αντιθέσεις, οι ασύμβατες, οι ασυμβίβαστες! Αυτές που καταφέρνουν ένα είδος απομυθοποίησης και αποδόμησης μιας συμπαγούς και στερεότυπης εικόνας, στολίζοντας συνομωτικά και παιχνιδιάρικα την καθημερινότητά μας. Πριν λίγες μέρες είχα πάει στο Χίλτον σε μια επαγγελματική συγκέντρωση κι εκεί ανάμεσα στα κοστούμια, τα μανικετόκουμπα, τα λουστρίνια, τα τάμπλετς, τις κυριλέ χειραψίες, τα μιλφέιγ κρεμμυδιού, τα μενταγιόν χοιρινού και φυσικά τα αμέτρητα iPhone, έβγαλα κι εγώ το δικό μου μέσα απ' το βελούδινο τσαντάκι μου. Μόνο που το δικό μου ήταν το πιο τέλειο, το πιο χαριτωμένο, το πιο ελκυστικό, το πιο πονηρό, το πιο γλυκό, απαλλαγμένο από την μονοτονία και τη βαρεμάρα των υπολοίπων γιατί πάνω του καμάρωνε ένας illegal με τζεϊμσμποντικό γυαλί Σνούπυ, σε αυτοκόλλητο.

Πόσο θα μ'άρεσε να με λένε Λόλα! Και να μπορώ από άλλο μετερίζι να κλείνω το μάτι πονηρά στη σοβαρή ή σοβαροφανή καθημερινή πραγματικότητά μας.Και να φανταστεί κανείς ότι είχα πολύ μεγάλες πιθανότητες πριν 33 χρόνια ν'αποκτήσω αυτό το όνομα. Μόνο που τότε δεν με ρώτησε κανείς.

Μικρές νυχτερινές μουσικές

2012-02-20T20:46:00.001+02:00

Λένε ότι ο διαλογισμός μας ανασυντάσσει. Μια βαθιά εκπνοή μπορεί να απομακρύνει την ένταση που κρύβεται μέσα μας κι ένα χάζεμα στον ουρανό να αποτοξινώσει τις σκέψεις και να εμφυσήσει νέες ιδέες στο μυαλό μας. Συμφωνώ κι επαυξάνω. Επαυξάνω με τη μουσική που μπορεί να ξεκουράσει τον νου, να τον απομακρύνει από τα γήινα και να τον ταξιδέψει σε μέρη άυλα και ονειρικά.
Γι'αυτό και κάθε που θέλω να επανέλθω στο είναι μου, να μαζέψω το πνευματικό και ψυχικό μου σκόρπισμα και να ξαναυτοργανωθώ, διαλογίζομαι, εκπνέω και περιπλανιέμαι στον ουράνιο θόλο με όχημα τη μουσική. Μουσική σαν αυτή :

Create a MySpace Playlist at MixPod.com

Απαλές κινήσεις, συνειδητοποιημένες, απαλλαγμένες από γρηγοράδα, συγκεντρωμένες.
How wonderful life is, now we are in...Γιατί μέσα της είμαστε μόνο όταν τη νιώθουμε και όχι όταν περνάμε φευγαλέα, μηχανικά, επιδερμικά από δίπλα της.

υ.γ.Ακούγοντας τα τραγούδια αυτά οποιαδήποτε στιγμή της ημέρας, ΟΚ, θα μας αρέσουν αλλά ως εκεί. Η ευεργετική τους επίδραση θα φανεί το βράδυ, όταν οι πολύβουες σκέψεις της μέρας κάνουν στην άκρη και πέσουν για ύπνο και μας αφήσουν ήσυχους να περιπλανηθούμε στους δαιδαλώδεις μα πάντα διαθέσιμους προς εξερεύνηση διαδρόμους του μυαλού μας.

Συγκλονισμός, με τη θετική έννοια.

2012-02-16T21:44:00.000+02:00

Κάνω αυτή την ανάρτηση γιατί δεν μπορούμε ν'αφήνουμε την ψυχή μας να συγκλονίζεται μόνο από αρνητικές και αποκαρδιωτικές καταστάσεις. Έχει το δικαίωμα να συγκλονιστεί και από την τέχνη, από μια μελωδία, από μια φωνή, μια ερμηνεία.

Από την ταινία "Aγάπη κι αναρχία", λοιπόν, το συγκλονιστικό Αmara me.

Kαι για όποιον ποθεί να το απολαύσει λάιβ, μπορεί αυτό το Σάββατο στο "Δίπλα στο ποτάμι" από την ίδια την Έλλη Πασπαλά. Έζησα την εμπειρία το προηγούμενο Σάββατο και μιλώ για τον πλήρη συγκλονισμό αισθήσεων.

Και για να είναι πλήρης η ανάρτηση, για όποιον κατέχει ιταλικά, μπορεί να παρακολουθήσει την ταινία εδώ.

Η χαζεμένη άποψη μιας ανήξερης

2012-02-14T18:03:00.000+02:00

Άκουσα, διάβασα, συζήτησα αλλά εμένα τη γνώμη δεν μου την αλλάζει κανείς. Μάτια είχα και κρίση το ίδιο. Όχι τη γνωστή, αυτή που πλέον ακούγεται πιο συχνά και από το "ναι" και το "όχι" αλλά την άλλη τη συνονόματή της που τεχνηέντως επιδιώκουν να μας στερήσουν. Και εμμένω ανένδοτη στην άποψη ότι οι ζημιές στο κέντρο της Αθήνας προχτές το βράδυ ήταν προγραμματισμένες. Κανένας από τους διαδηλωτές, ακόμα και οι πιο "μαλλιάδες" (you know what I mean, αυτοί που εύκολα γίνονται στόχαστρο υποψιών) δεν είχε την παραμικρή όχι όρεξη αλλά ούτε τάση για τέτοιες πράξεις. Η δυσαρέσκεια, η αγανάκτηση, η απέχθεια ήταν εμφανείς αλλά όλες κατευθυνόμενες προς εκεί μέσα, στη βουλή όπου κάποιοι αποφάσιζαν αγνοώντας επιδεικτικά και προκλητικά την επίδραση των αποφάσεών τους στη ζωή μας. Πώς είναι δυνατό άνθρωποι που κατέβηκαν να διαδηλώσουν υπέρ της πατρίδας τους να της επιτίθενται; Και αν ακόμα πιάσουμε το άλλο πιο εύκολα χρησιμοποιούμενο ενδεχόμενο ότι ήταν αναρχικοί εγώ πάλι δεν το δέχομαι γιατί και οι αναρχικοί, την εξουσία δεν θέλουν, αυτά τα κέντρα αποφάσεων που λειτουργούν ερήμην μας. Πώς λοιπόν θα κατέφευγαν σε πράξεις που τελικά θα αποδεικνύεντο χρήσιμο εργαλείο στα χέρια της κυβέρνησης; Τί θέλαν να αποπροσανατολίσουν το ενδιαφέρον του κόσμου, να διαστρεβλώσουν το μήνυμα για ν'αφήσουν τους κυρίους μέσα να συνεχίσουν τη δουλειά τους ανενόχλητοι; Δεν νομίζω. Εγώ αυτό που νομίζω είναι ότι καταστρέφοντας, ρημάζοντας, λεηλατώντας κτίρια, αγωνίες, ζωές, ιστορία, πολιτισμό απλά επιδίωξαν να καταστήσουν τον φόβο πιο έντονο, πιο κοντινό μας. Και επιπλέον να μας φορτώσουν και με μια μικρή ενοχούλα. Ορίστε, τί την θέλαμε τη συγκέντρωση αφού ξέρουμε ότι πάντα κάπως έτσι καταλήγουν. Μόνο που αυτή δεν κατέληξε. Έτσι ξεκίνησε. Γιατί πολύ απλά δεν ήθελαν καν να υπάρξει.
Tώρα αυτή, βέβαια, είναι η χαζεμένη άποψη μιας ανήξερης, όπως σας προϊδέασα και με τον τίτλο γι'αυτό δεν χρειάζεται να την πάρετε και τοις μετρητοίς υπόψιν.

Το λεξικό του χρέους

2012-02-09T21:56:00.003+02:00

Είναι γεγονός πως το τελευταίο διάστημα το λεξιλόγιό μας έχει εμπλουτιστεί με λέξεις και φράσεις πολύ προχωρημένες και είναι ζήτημα αν κάποιος μας ζητούσε να τις εξηγήσουμε αν θα είμασταν εις θέση. Όλο και κάποια ασάφεια υπάρχει στο μυαλό μας, κάποια εννοιολογική σύγχυση, κάποια ερμηνευτική θολούρα. Και πάνω στην ώρα που προσπαθούσα να βάλω μία τάξη στο δικό μου μυαλό και να τσεκάρω τον εαυτό μου για το επίπεδο κατανόησης, ήρθε το λεξικό της ΕΛΕ, της Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου επί του ελληνικού δημοσίου χρέους , να μου διαλευκάνει και να μου αποσαφηνίσει τα σημεία που ήταν λίγο μπερδεμένα στη σκέψη μου.

Όσοι, λοιπόν, θέλετε μια ξεκάθαρη, τακτοποιημένη, κατανοητή εξήγηση των σύγχρονων όρων που διέπουν την πολιτικοκοινωνικοοικονομική μας καθημερινότητα δεν έχετε παρά να το διαβάσετε, κάνοντας κλικ εδώ.

Βραβείο. Μήπως κέρδισες κι εσύ;

2012-02-07T21:12:00.000+02:00

Eντάξει, δεν θα το έλεγα βραβείο, ένα παιχνιδάκι είναι αλλά το έβαλα στον τίτλο "βραβείο" για να είναι πιο πιασάρικος. Ένα παιχνιδάκι στα πλαίσια του "του νόου ας μπέτα(ρ)". Τη σκυτάλη μου παρέδωσε η Christiana Giaritzoglou, την οποία και ευχαριστώ πολύ αρχικά για το ότι με επέλεξε αλλά και γιατί μου δίνει μια πολύ ωραία ευκαιρία να εκφράσω, πέρα του ότι το κάνω και με τις επισκέψεις μου, ονομαστικά την συμπάθεια μου σε κάποιους bloggers. 15 λένε οι όροι του παιχνιδιού πρέπει να είναι οι bloggers και 7 τα πράγματα που με χαρακτηρίζουν.

Ξεκινάω, λοιπόν, με τα 7 πράγματα για μένα:
1) Είμαι μανιώδης λύτρια (νομίζω αυτό είναι το θηλυκό του λύτης) δύσκολων sudoku.
2)Είμαι φαν του ραδιοφώνου, κανονικού και ιντερνετικού.
3)Περιπλανιέμαι πολύ συχνά μέσα στις αναμνήσεις μου, κυλιέμαι νωχελικά στην απαλότητά τους, ρουφάω την όμορφη μυρωδιά τους και συνεχίζω ανενόχλητη προς τα μπρος.
4)Απολαμβάνω τις βόλτες με το ποδήλατό μου ειδικά την ώρα του ηλιοβασιλέματος κοντά στη θάλασσα
5)Δεν αντέχω την στενότητα σε οποιαδήποτε της εκδοχή, χώρου, σκέψης, προοπτικής.
6)Φτιάχνω την πιο τέλεια ζεστή σοκολάτα με γεύση πορτοκάλι και τολμηρές νότες πιπεριού.
7)Η συνύπαρξή μου στο πλήθος με πνίγει

Ένα σχόλιο, τώρα θα κάνω, που δεν επιβάλλεται από τους κανόνες του παιχνιδιού μα μου βγαίνει αυθόρμητα. Όσο πίσω κι αν γύρισα για να δω ποιος δίνει σε ποιον το "βραβείο" αυτό, δεν βρήκα ούτε έναν, με πρώτη και καλύτερη εμένα, να πει κάτι αρνητικό για τον εαυτό του. Μόνο κάτι ελαφριά ψιλοκολληματάκια, σχεδόν γοητευτικά. Πόσα αυτάρεσκο είναι το ανθρώπινο ον!; Όλα του εαυτού μας κομμένα και ραμμένα στην εξωραϊστική, λόγω εγωισμού, διάθεσή μας. Eίναι σαν κάποιους τραγουδιστές, ηθοποιούς, πολιτικούς που τους ρωτάνε στις συνεντεύξεις "ποιο είναι το μεγαλύτερο σας ελάττωμα;" και αυτή με αφοπλιστική εντιμότητα απαντάνε "η ειλικρίνειά μου"!!

Και ας περάσουμε στο δεύτερο μέρος του παιχνιδιού. Για να δούμε, θα μπορέσω να βρω 15 αγαπημένους μου bloggers γιατί είμαι επιλεκτική και τα γούστα μου είναι πολύ συγκεκριμένα.Το πολύ-πολύ να κάνω καμιά ζαβολιά και να δώσω λιγότερους. Όλα μες στο παιχνίδι είναι, ακόμα κι οι ζαβολιές. Να τονίσω μόνο ότι η σειρά είναι τυχαία και όχι ιεραρχική της προτίμησής μου. Πάμε, λοιπόν!

1)Θαλασσένια
2)53fm
3)Magda
4)Crux
5)Άιναφετς
6)Tελευταίος
7)Aναζήτηση
8)Silena
9)Δείμος του Πολίτη
10)Φύρδην-Μίγδην

Eμένα, οι αγαπημένοι μου είναι αυτοί. Είναι κι ένας άλλος αλλά δεν τολμώ να του προτείνω να μπει στη διαδικασία του παιχνιδιού αυτού, είναι ο Poet.
Περιμένω τις αποκαλύψεις σας με ειλικρίνεια και τόλμη!

"Το μεγάλο τραπεζομάντηλο" του Πάμπλο Νερούδα

2012-02-03T15:59:00.002+02:00

Μόλις φώναξαν για φαγητό
όρμησαν οι τύραννοι
κι οι τυχαίες κοκότες τους
κι ήταν ωραίο να τις βλέπεις να περνούν
σα σφήκες με θρεμμένο μπούστο,
ακολουθούμενες από εκείνους τους χλωμούς
και δύστυχους δημόσιους τίγρεις.

Τη μαύρη μερίδα το ψωμί του
έφαγε ο αγρότης στο χωράφι,
μόνος του ήταν κι ήταν αργά.
Γύρω-γύρω υπήρχε στάρι
μα δεν είχε άλλο ψωμί.
Με δόντια σκληρά το 'φαγε .
Με μάτια σκληρά το κοίταζε.

Την ήρεμη ώρα του μεσημεριάτικου πρωινού
την ανυπόμονη ώρα του ψητού
ο ποιητής παρατάει τη λύρα του,
αρπάζει το μαχαίρι, το πηρούνι
και βάζει το ποτήρι του στο τραπέζι.
Οι ψαράδες τρέχουνε
στη μικρή θάλασσα της σουπιέρας.
Οι πατάτες καυτές διαμαρτύρονται
ανάμεσα στις πύρινες γλώσσες του λαδιού.
Το αρνάκι στη θράκα έχει χρυσίσει
και γδύνεται το κρεμμύδι.
.............................
Είναι πολύ πικρό μονάχος σου να τρως.
Μα το να μην τρως είναι σκληρό,
είναι κούφιο, είναι πρασινίλα, έχει αγκάθια
σαν αλυσίδα από αγκίστρια
να σου γατζώνει την καρδιά.

Το να πεινάς είναι σαν τανάλιες,
είναι όπως δαγκώνουν τα καβούρια,
καίει, καίει δίχως να υπάρχει φωτιά.
Η πείνα είναι κρύα πυρκαγιά.

Ας καθήσουμε αμέσως να φάμε
με όλους όσοι δεν έχουνε φάει.
Ας απλώσουμε τα πλατιά τραπεζομάντηλα,
το αλάτι στις λίμνες του κόσμου,
τα ψωμάδικα της γης
τραπέζια με φράουλες στον πάγο
κι ένα πιάτο σαν το φεγγάρι
όπου όλοι θα φάμε το μεσημεριανό μας.
Για την ώρα τίποτα άλλο δεν ζητώ
απ'τη δικαιοσύνη του φαγητού.

Πάμπλο Νερούδα

(Η υπογράμμιση είναι δική μου πρωτοβουλία)

Θερμοκρασία και σκέψη υπό το 0

2012-02-01T22:35:00.004+02:00

Σαστισμένη και απορημένη, με μάτια γουρλωμένα και με φωνή στο mute(λες και αν ήταν στο φουλ θ'ακουγόταν) παρακολουθώ, ακούω και νομίζω ότι σκέφτομαι. Η θερμοκρασία στο 0 και κάποιοι χαίρονται τόσο πολύ που με περισσή ευφυία, ευρηματικότητα, ποιητική μαεστρία και πρωτοτυπία διαλαλούν : "Επιτέλους χιόνισε, είδαμε άσπρη μέρα!" και δεν τους περνάει καθόλου από το μυαλό ο άστεγος που κοκκαλώνει και ο "στεγασμένος" που δεν έχει λεφτά για πετρέλαιο.

Ανόητο; Υβριστικό; Συνενοχικό; Γελοίο; Απάνθρωπο; Φιλοτομαριστικό;
.....................................................

Μπορεί ναι, μπορεί και όχι. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η αλληλεγγύη δεν επιβάλλεται. Και η σύγχρονη φιλανθρωπία πλασάρεται λίγο σαν επιβολή. Να! Ακόμα και αυτή η σκέψη που εκφράζω εγώ τώρα μάλλον άστοχη είναι γιατί την φιλανθρωπία δεν μπορεί να την απαιτείς. Αν είναι, αυτή αναβλύζει αυθόρμητα, πηγαία, συνεχόμενα χωρίς προστάγματα και φόβους κριτικής. Στην φιλανθωπία ούτε απαιτείς ούτε επαιτείς. (Καλό,ε; Μόνη μου το σκέφτηκα, δεν ξέρω αν έχει ξαναειπωθεί και έχει υποσυνείδητα καταγραφεί στον εγκέφαλό μου αλλά έχω την αίσθηση έστω και την ψευδαίσθηση της πατρότητας). Όμως η σύγχρονη φιλανθρωπία υπακούει σε συγκεκριμένα καλέσματα., συγκεκεριμένης χρονικής διάρκειας π.χ.όσο κρατάει το δελτίο των 8, χωρίς να πολυμπερδεύεται στις συνήθειες και τις προτεραιότητες μας. Ενδεικτικό του πολιτισμού μας. Λυπόμαστε με μέτρο, με διάρκεια και υπό προύποθέσεις.

Ε, μα κι εσύ Φτωχέ! Πάρε μια σόμπα κολλαγόνου να ζεσταθείς! (Ναι, ναι! Σήμερα το άκουσα κι αυτό!)

Μόνο που ο συνάνθρωπος δεν έχει ανάγκη τη λύπηση κανενός. Ίσως λίγο το νοιάξιμο να θέλει αλλά κι αυτό με λεπτότητα, με τακτ, με διακριτικότητα, με σεβασμό και με προσοχή διαφύλαξης της αξιοπρέπειας του.

Απώλεια

2012-01-25T14:40:00.001+02:00

Τί λόγια να ειπωθούν όταν υπάρχουν τα έργα αυτά; Σιωπώ και παρακολουθώ.

Συνταγή

2012-01-12T15:37:00.000+02:00

Επειδή, όπως έχουμε ξαναπεί, τα ωραία πράγματα πρέπει να τα μοιραζόμαστε έχω να προτείνω μια τέλεια και πολύ υγιεινή και δυναμωτική ιδέα για νόστιμο πρωϊνό ή γλυκό απογευματινό ή ελαφρύ βραδυνό. Με μια λέξη η πρόταση μου είναι "μπισκότα" αλλά με μια σύνθεση λίγο διαφορετική.

Υλικά για 8 μεγάλα μπισκότα
100γρ. ταχίνι
120γρ. μέλι
120γρ. βρώμη, δηλαδή quaker
100 γρ. κουβερτούρα τριμμένη
λίγη κανέλα

Τα ανακατεύουμε όλα μαζί με το χέρι μέχρι να γίνει ένα ομοιόμορφο μείγμα και φτιάχνουμε στρογγυλούς δίσκους. Τους ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς Κελσίου για 12 λεπτά. Μην παραπλανηθείτε που στην αρχή θα είναι λίγο μαλακά και τ'αφήσετε περισσότερη ώρα στον φούρνο. Μόλις κρυώσουν θα σφίξουν και αν είναι περισσότερο από το κανονικό ψημένα θα γίνουν πέτρα. Αυτά.

Φυσικά, μεταφυσικά, υπερφυσικά κτλ.

2012-01-08T10:02:00.002+02:00

Εννοείται πως δεν πιστεύω στο τυχαίο, το συμπτωματικό, το ανεπιδίωκτο, το απρογραμμάτιστο. Όλα στο σύμπαν, μέρος του οποίου είμαστε κι εμείς, συνυπάρχουν, αλληλεπιδρούν και αλληλοσυμπληρώνονται. Μόνο που εμείς τη γήινη υπόσταση την εκλάβαμε αλλιώς, όχι σαν μέρος της τέλειας συμπαντικής λειτουργίας και αρμονίας αλλά σαν αφορμή εκλογίκευσης, απόρριψης του υπεραισθητού και απαξίωσης των μη απτά τεκμηριωμένων. Τί εγωϊσμός! Θεωρούμε πραγματικό μόνο ότι ξέρουμε κι έχει αποδειχθεί επιστημονικά, όμως η αλήθεια μπορεί να περιοριστεί στα στενά πλαίσια της γνώσης; Η γνώση άλλωστε είναι κλιμακούμενη και το να έχουμε ανεβεί και κατακτήσει τα πρώτα 5, 10, 40, 150, 1830, 26098, 1444902.....σκαλοπάτια της δεν σημαίνει ότι φτάσαμε στο κεφαλόσκαλό της.Το ύψος της φτάνει μέχρι τον ουρανό και όποιος φτάσει εκεί ας προσέξει μη χτυπήσει το κεφάλι του στο ταβάνι.

Και όλα αυτά με αφορμή κουβέντες που είχαμε τελευταία που βρεθήκαμε σε τραπέζια και γιορτές και κουβεντιάζαμε περί ενεργειών, ψυχών και....φαντασμάτων. Και άμα θες πάρτο κι αλλιώς, ούτε η Φυσική δεν θεωρεί ότι υπάρχει η "τέλεια καύση", πάντα παρά την περίσσια οξυγόνου κάποιο ποσοστό της χημικής ένωσης παραμένει άκαυστο. Ε, δεν θα το θεωρήσει κι η Μεταφυσική; Κι επιπλέον πάλι βάση των νόμων της Φυσικής, η ενέργεια δεν μηδενίζεται ποτέ, πάντα μεταλλάσεται, δεν δημιουργείται εκ του μη όντος και φυσικά αποθηκεύεται, Ε, στα λόγια της Μεταφυσικής ερχόμαστε.