xromatisti

Λόλα+Μaraveyas = ♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥

2012-02-22T19:27:00.021+02:00

Πολύ θα μ'άρεσε να με λένε Λόλα. Όνομα χαρούμενο, τρελούτσικο, αισιόδοξο, παιχνιδιάρικο που όσο σοβαρή, εκλεπτυσμένη, στυλιζαρισμένη κι αν είσαι όλο για κάποια ζαβολιά σε προδιαθέτει. Ένας άτακτος λεκές πάνω στη καλή σου φούστα, ένα μολύβι "Hello Kitty" στο κυριλέ φάιλοφάξ σου, το "μούρη μ'έχεις κάνει καψούρη" ως ήχος κλήσης στο κινητό σου που ξέχασες να κλείσεις μέσα στην κυριακάτικη θεία λειτουργία. Πολύ μ'αρέσουν αυτές οι αντιθέσεις, οι ασύμβατες, οι ασυμβίβαστες! Αυτές που καταφέρνουν ένα είδος απομυθοποίησης και αποδόμησης μιας συμπαγούς και στερεότυπης εικόνας, στολίζοντας συνομωτικά και παιχνιδιάρικα την καθημερινότητά μας. Πριν λίγες μέρες είχα πάει στο Χίλτον σε μια επαγγελματική συγκέντρωση κι εκεί ανάμεσα στα κοστούμια, τα μανικετόκουμπα, τα λουστρίνια, τα τάμπλετς, τις κυριλέ χειραψίες, τα μιλφέιγ κρεμμυδιού, τα μενταγιόν χοιρινού και φυσικά τα αμέτρητα iPhone, έβγαλα κι εγώ το δικό μου μέσα απ' το βελούδινο τσαντάκι μου. Μόνο που το δικό μου ήταν το πιο τέλειο, το πιο χαριτωμένο, το πιο ελκυστικό, το πιο πονηρό, το πιο γλυκό, απαλλαγμένο από την μονοτονία και τη βαρεμάρα των υπολοίπων γιατί πάνω του καμάρωνε ένας illegal με τζεϊμσμποντικό γυαλί Σνούπυ, σε αυτοκόλλητο.

Πόσο θα μ'άρεσε να με λένε Λόλα! Και να μπορώ από άλλο μετερίζι να κλείνω το μάτι πονηρά στη σοβαρή ή σοβαροφανή καθημερινή πραγματικότητά μας.Και να φανταστεί κανείς ότι είχα πολύ μεγάλες πιθανότητες πριν 33 χρόνια ν'αποκτήσω αυτό το όνομα. Μόνο που τότε δεν με ρώτησε κανείς.

Μικρές νυχτερινές μουσικές

2012-02-20T20:46:00.001+02:00

Λένε ότι ο διαλογισμός μας ανασυντάσσει. Μια βαθιά εκπνοή μπορεί να απομακρύνει την ένταση που κρύβεται μέσα μας κι ένα χάζεμα στον ουρανό να αποτοξινώσει τις σκέψεις και να εμφυσήσει νέες ιδέες στο μυαλό μας. Συμφωνώ κι επαυξάνω. Επαυξάνω με τη μουσική που μπορεί να ξεκουράσει τον νου, να τον απομακρύνει από τα γήινα και να τον ταξιδέψει σε μέρη άυλα και ονειρικά.
Γι'αυτό και κάθε που θέλω να επανέλθω στο είναι μου, να μαζέψω το πνευματικό και ψυχικό μου σκόρπισμα και να ξαναυτοργανωθώ, διαλογίζομαι, εκπνέω και περιπλανιέμαι στον ουράνιο θόλο με όχημα τη μουσική. Μουσική σαν αυτή :

Create a MySpace Playlist at MixPod.com

Απαλές κινήσεις, συνειδητοποιημένες, απαλλαγμένες από γρηγοράδα, συγκεντρωμένες.
How wonderful life is, now we are in...Γιατί μέσα της είμαστε μόνο όταν τη νιώθουμε και όχι όταν περνάμε φευγαλέα, μηχανικά, επιδερμικά από δίπλα της.

υ.γ.Ακούγοντας τα τραγούδια αυτά οποιαδήποτε στιγμή της ημέρας, ΟΚ, θα μας αρέσουν αλλά ως εκεί. Η ευεργετική τους επίδραση θα φανεί το βράδυ, όταν οι πολύβουες σκέψεις της μέρας κάνουν στην άκρη και πέσουν για ύπνο και μας αφήσουν ήσυχους να περιπλανηθούμε στους δαιδαλώδεις μα πάντα διαθέσιμους προς εξερεύνηση διαδρόμους του μυαλού μας.

Συγκλονισμός, με τη θετική έννοια.

2012-02-16T21:44:00.000+02:00

Κάνω αυτή την ανάρτηση γιατί δεν μπορούμε ν'αφήνουμε την ψυχή μας να συγκλονίζεται μόνο από αρνητικές και αποκαρδιωτικές καταστάσεις. Έχει το δικαίωμα να συγκλονιστεί και από την τέχνη, από μια μελωδία, από μια φωνή, μια ερμηνεία.

Από την ταινία "Aγάπη κι αναρχία", λοιπόν, το συγκλονιστικό Αmara me.

Kαι για όποιον ποθεί να το απολαύσει λάιβ, μπορεί αυτό το Σάββατο στο "Δίπλα στο ποτάμι" από την ίδια την Έλλη Πασπαλά. Έζησα την εμπειρία το προηγούμενο Σάββατο και μιλώ για τον πλήρη συγκλονισμό αισθήσεων.

Και για να είναι πλήρης η ανάρτηση, για όποιον κατέχει ιταλικά, μπορεί να παρακολουθήσει την ταινία εδώ.

Η χαζεμένη άποψη μιας ανήξερης

2012-02-14T18:03:00.000+02:00

Άκουσα, διάβασα, συζήτησα αλλά εμένα τη γνώμη δεν μου την αλλάζει κανείς. Μάτια είχα και κρίση το ίδιο. Όχι τη γνωστή, αυτή που πλέον ακούγεται πιο συχνά και από το "ναι" και το "όχι" αλλά την άλλη τη συνονόματή της που τεχνηέντως επιδιώκουν να μας στερήσουν. Και εμμένω ανένδοτη στην άποψη ότι οι ζημιές στο κέντρο της Αθήνας προχτές το βράδυ ήταν προγραμματισμένες. Κανένας από τους διαδηλωτές, ακόμα και οι πιο "μαλλιάδες" (you know what I mean, αυτοί που εύκολα γίνονται στόχαστρο υποψιών) δεν είχε την παραμικρή όχι όρεξη αλλά ούτε τάση για τέτοιες πράξεις. Η δυσαρέσκεια, η αγανάκτηση, η απέχθεια ήταν εμφανείς αλλά όλες κατευθυνόμενες προς εκεί μέσα, στη βουλή όπου κάποιοι αποφάσιζαν αγνοώντας επιδεικτικά και προκλητικά την επίδραση των αποφάσεών τους στη ζωή μας. Πώς είναι δυνατό άνθρωποι που κατέβηκαν να διαδηλώσουν υπέρ της πατρίδας τους να της επιτίθενται; Και αν ακόμα πιάσουμε το άλλο πιο εύκολα χρησιμοποιούμενο ενδεχόμενο ότι ήταν αναρχικοί εγώ πάλι δεν το δέχομαι γιατί και οι αναρχικοί, την εξουσία δεν θέλουν, αυτά τα κέντρα αποφάσεων που λειτουργούν ερήμην μας. Πώς λοιπόν θα κατέφευγαν σε πράξεις που τελικά θα αποδεικνύεντο χρήσιμο εργαλείο στα χέρια της κυβέρνησης; Τί θέλαν να αποπροσανατολίσουν το ενδιαφέρον του κόσμου, να διαστρεβλώσουν το μήνυμα για ν'αφήσουν τους κυρίους μέσα να συνεχίσουν τη δουλειά τους ανενόχλητοι; Δεν νομίζω. Εγώ αυτό που νομίζω είναι ότι καταστρέφοντας, ρημάζοντας, λεηλατώντας κτίρια, αγωνίες, ζωές, ιστορία, πολιτισμό απλά επιδίωξαν να καταστήσουν τον φόβο πιο έντονο, πιο κοντινό μας. Και επιπλέον να μας φορτώσουν και με μια μικρή ενοχούλα. Ορίστε, τί την θέλαμε τη συγκέντρωση αφού ξέρουμε ότι πάντα κάπως έτσι καταλήγουν. Μόνο που αυτή δεν κατέληξε. Έτσι ξεκίνησε. Γιατί πολύ απλά δεν ήθελαν καν να υπάρξει.
Tώρα αυτή, βέβαια, είναι η χαζεμένη άποψη μιας ανήξερης, όπως σας προϊδέασα και με τον τίτλο γι'αυτό δεν χρειάζεται να την πάρετε και τοις μετρητοίς υπόψιν.

Το λεξικό του χρέους

2012-02-09T21:56:00.003+02:00

Είναι γεγονός πως το τελευταίο διάστημα το λεξιλόγιό μας έχει εμπλουτιστεί με λέξεις και φράσεις πολύ προχωρημένες και είναι ζήτημα αν κάποιος μας ζητούσε να τις εξηγήσουμε αν θα είμασταν εις θέση. Όλο και κάποια ασάφεια υπάρχει στο μυαλό μας, κάποια εννοιολογική σύγχυση, κάποια ερμηνευτική θολούρα. Και πάνω στην ώρα που προσπαθούσα να βάλω μία τάξη στο δικό μου μυαλό και να τσεκάρω τον εαυτό μου για το επίπεδο κατανόησης, ήρθε το λεξικό της ΕΛΕ, της Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου επί του ελληνικού δημοσίου χρέους , να μου διαλευκάνει και να μου αποσαφηνίσει τα σημεία που ήταν λίγο μπερδεμένα στη σκέψη μου.

Όσοι, λοιπόν, θέλετε μια ξεκάθαρη, τακτοποιημένη, κατανοητή εξήγηση των σύγχρονων όρων που διέπουν την πολιτικοκοινωνικοοικονομική μας καθημερινότητα δεν έχετε παρά να το διαβάσετε, κάνοντας κλικ εδώ.

Βραβείο. Μήπως κέρδισες κι εσύ;

2012-02-07T21:12:00.000+02:00

Eντάξει, δεν θα το έλεγα βραβείο, ένα παιχνιδάκι είναι αλλά το έβαλα στον τίτλο "βραβείο" για να είναι πιο πιασάρικος. Ένα παιχνιδάκι στα πλαίσια του "του νόου ας μπέτα(ρ)". Τη σκυτάλη μου παρέδωσε η Christiana Giaritzoglou, την οποία και ευχαριστώ πολύ αρχικά για το ότι με επέλεξε αλλά και γιατί μου δίνει μια πολύ ωραία ευκαιρία να εκφράσω, πέρα του ότι το κάνω και με τις επισκέψεις μου, ονομαστικά την συμπάθεια μου σε κάποιους bloggers. 15 λένε οι όροι του παιχνιδιού πρέπει να είναι οι bloggers και 7 τα πράγματα που με χαρακτηρίζουν.

Ξεκινάω, λοιπόν, με τα 7 πράγματα για μένα:
1) Είμαι μανιώδης λύτρια (νομίζω αυτό είναι το θηλυκό του λύτης) δύσκολων sudoku.
2)Είμαι φαν του ραδιοφώνου, κανονικού και ιντερνετικού.
3)Περιπλανιέμαι πολύ συχνά μέσα στις αναμνήσεις μου, κυλιέμαι νωχελικά στην απαλότητά τους, ρουφάω την όμορφη μυρωδιά τους και συνεχίζω ανενόχλητη προς τα μπρος.
4)Απολαμβάνω τις βόλτες με το ποδήλατό μου ειδικά την ώρα του ηλιοβασιλέματος κοντά στη θάλασσα
5)Δεν αντέχω την στενότητα σε οποιαδήποτε της εκδοχή, χώρου, σκέψης, προοπτικής.
6)Φτιάχνω την πιο τέλεια ζεστή σοκολάτα με γεύση πορτοκάλι και τολμηρές νότες πιπεριού.
7)Η συνύπαρξή μου στο πλήθος με πνίγει

Ένα σχόλιο, τώρα θα κάνω, που δεν επιβάλλεται από τους κανόνες του παιχνιδιού μα μου βγαίνει αυθόρμητα. Όσο πίσω κι αν γύρισα για να δω ποιος δίνει σε ποιον το "βραβείο" αυτό, δεν βρήκα ούτε έναν, με πρώτη και καλύτερη εμένα, να πει κάτι αρνητικό για τον εαυτό του. Μόνο κάτι ελαφριά ψιλοκολληματάκια, σχεδόν γοητευτικά. Πόσα αυτάρεσκο είναι το ανθρώπινο ον!; Όλα του εαυτού μας κομμένα και ραμμένα στην εξωραϊστική, λόγω εγωισμού, διάθεσή μας. Eίναι σαν κάποιους τραγουδιστές, ηθοποιούς, πολιτικούς που τους ρωτάνε στις συνεντεύξεις "ποιο είναι το μεγαλύτερο σας ελάττωμα;" και αυτή με αφοπλιστική εντιμότητα απαντάνε "η ειλικρίνειά μου"!!

Και ας περάσουμε στο δεύτερο μέρος του παιχνιδιού. Για να δούμε, θα μπορέσω να βρω 15 αγαπημένους μου bloggers γιατί είμαι επιλεκτική και τα γούστα μου είναι πολύ συγκεκριμένα.Το πολύ-πολύ να κάνω καμιά ζαβολιά και να δώσω λιγότερους. Όλα μες στο παιχνίδι είναι, ακόμα κι οι ζαβολιές. Να τονίσω μόνο ότι η σειρά είναι τυχαία και όχι ιεραρχική της προτίμησής μου. Πάμε, λοιπόν!

1)Θαλασσένια
2)53fm
3)Magda
4)Crux
5)Άιναφετς
6)Tελευταίος
7)Aναζήτηση
8)Silena
9)Δείμος του Πολίτη
10)Φύρδην-Μίγδην

Eμένα, οι αγαπημένοι μου είναι αυτοί. Είναι κι ένας άλλος αλλά δεν τολμώ να του προτείνω να μπει στη διαδικασία του παιχνιδιού αυτού, είναι ο Poet.
Περιμένω τις αποκαλύψεις σας με ειλικρίνεια και τόλμη!

"Το μεγάλο τραπεζομάντηλο" του Πάμπλο Νερούδα

2012-02-03T15:59:00.002+02:00

Μόλις φώναξαν για φαγητό
όρμησαν οι τύραννοι
κι οι τυχαίες κοκότες τους
κι ήταν ωραίο να τις βλέπεις να περνούν
σα σφήκες με θρεμμένο μπούστο,
ακολουθούμενες από εκείνους τους χλωμούς
και δύστυχους δημόσιους τίγρεις.

Τη μαύρη μερίδα το ψωμί του
έφαγε ο αγρότης στο χωράφι,
μόνος του ήταν κι ήταν αργά.
Γύρω-γύρω υπήρχε στάρι
μα δεν είχε άλλο ψωμί.
Με δόντια σκληρά το 'φαγε .
Με μάτια σκληρά το κοίταζε.

Την ήρεμη ώρα του μεσημεριάτικου πρωινού
την ανυπόμονη ώρα του ψητού
ο ποιητής παρατάει τη λύρα του,
αρπάζει το μαχαίρι, το πηρούνι
και βάζει το ποτήρι του στο τραπέζι.
Οι ψαράδες τρέχουνε
στη μικρή θάλασσα της σουπιέρας.
Οι πατάτες καυτές διαμαρτύρονται
ανάμεσα στις πύρινες γλώσσες του λαδιού.
Το αρνάκι στη θράκα έχει χρυσίσει
και γδύνεται το κρεμμύδι.
.............................
Είναι πολύ πικρό μονάχος σου να τρως.
Μα το να μην τρως είναι σκληρό,
είναι κούφιο, είναι πρασινίλα, έχει αγκάθια
σαν αλυσίδα από αγκίστρια
να σου γατζώνει την καρδιά.

Το να πεινάς είναι σαν τανάλιες,
είναι όπως δαγκώνουν τα καβούρια,
καίει, καίει δίχως να υπάρχει φωτιά.
Η πείνα είναι κρύα πυρκαγιά.

Ας καθήσουμε αμέσως να φάμε
με όλους όσοι δεν έχουνε φάει.
Ας απλώσουμε τα πλατιά τραπεζομάντηλα,
το αλάτι στις λίμνες του κόσμου,
τα ψωμάδικα της γης
τραπέζια με φράουλες στον πάγο
κι ένα πιάτο σαν το φεγγάρι
όπου όλοι θα φάμε το μεσημεριανό μας.
Για την ώρα τίποτα άλλο δεν ζητώ
απ'τη δικαιοσύνη του φαγητού.

Πάμπλο Νερούδα

(Η υπογράμμιση είναι δική μου πρωτοβουλία)

Θερμοκρασία και σκέψη υπό το 0

2012-02-01T22:35:00.004+02:00

Σαστισμένη και απορημένη, με μάτια γουρλωμένα και με φωνή στο mute(λες και αν ήταν στο φουλ θ'ακουγόταν) παρακολουθώ, ακούω και νομίζω ότι σκέφτομαι. Η θερμοκρασία στο 0 και κάποιοι χαίρονται τόσο πολύ που με περισσή ευφυία, ευρηματικότητα, ποιητική μαεστρία και πρωτοτυπία διαλαλούν : "Επιτέλους χιόνισε, είδαμε άσπρη μέρα!" και δεν τους περνάει καθόλου από το μυαλό ο άστεγος που κοκκαλώνει και ο "στεγασμένος" που δεν έχει λεφτά για πετρέλαιο.

Ανόητο; Υβριστικό; Συνενοχικό; Γελοίο; Απάνθρωπο; Φιλοτομαριστικό;
.....................................................

Μπορεί ναι, μπορεί και όχι. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η αλληλεγγύη δεν επιβάλλεται. Και η σύγχρονη φιλανθρωπία πλασάρεται λίγο σαν επιβολή. Να! Ακόμα και αυτή η σκέψη που εκφράζω εγώ τώρα μάλλον άστοχη είναι γιατί την φιλανθρωπία δεν μπορεί να την απαιτείς. Αν είναι, αυτή αναβλύζει αυθόρμητα, πηγαία, συνεχόμενα χωρίς προστάγματα και φόβους κριτικής. Στην φιλανθωπία ούτε απαιτείς ούτε επαιτείς. (Καλό,ε; Μόνη μου το σκέφτηκα, δεν ξέρω αν έχει ξαναειπωθεί και έχει υποσυνείδητα καταγραφεί στον εγκέφαλό μου αλλά έχω την αίσθηση έστω και την ψευδαίσθηση της πατρότητας). Όμως η σύγχρονη φιλανθρωπία υπακούει σε συγκεκριμένα καλέσματα., συγκεκεριμένης χρονικής διάρκειας π.χ.όσο κρατάει το δελτίο των 8, χωρίς να πολυμπερδεύεται στις συνήθειες και τις προτεραιότητες μας. Ενδεικτικό του πολιτισμού μας. Λυπόμαστε με μέτρο, με διάρκεια και υπό προύποθέσεις.

Ε, μα κι εσύ Φτωχέ! Πάρε μια σόμπα κολλαγόνου να ζεσταθείς! (Ναι, ναι! Σήμερα το άκουσα κι αυτό!)

Μόνο που ο συνάνθρωπος δεν έχει ανάγκη τη λύπηση κανενός. Ίσως λίγο το νοιάξιμο να θέλει αλλά κι αυτό με λεπτότητα, με τακτ, με διακριτικότητα, με σεβασμό και με προσοχή διαφύλαξης της αξιοπρέπειας του.

Απώλεια

2012-01-25T14:40:00.001+02:00

Τί λόγια να ειπωθούν όταν υπάρχουν τα έργα αυτά; Σιωπώ και παρακολουθώ.

Συνταγή

2012-01-12T15:37:00.000+02:00

Επειδή, όπως έχουμε ξαναπεί, τα ωραία πράγματα πρέπει να τα μοιραζόμαστε έχω να προτείνω μια τέλεια και πολύ υγιεινή και δυναμωτική ιδέα για νόστιμο πρωϊνό ή γλυκό απογευματινό ή ελαφρύ βραδυνό. Με μια λέξη η πρόταση μου είναι "μπισκότα" αλλά με μια σύνθεση λίγο διαφορετική.

Υλικά για 8 μεγάλα μπισκότα
100γρ. ταχίνι
120γρ. μέλι
120γρ. βρώμη, δηλαδή quaker
100 γρ. κουβερτούρα τριμμένη
λίγη κανέλα

Τα ανακατεύουμε όλα μαζί με το χέρι μέχρι να γίνει ένα ομοιόμορφο μείγμα και φτιάχνουμε στρογγυλούς δίσκους. Τους ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς Κελσίου για 12 λεπτά. Μην παραπλανηθείτε που στην αρχή θα είναι λίγο μαλακά και τ'αφήσετε περισσότερη ώρα στον φούρνο. Μόλις κρυώσουν θα σφίξουν και αν είναι περισσότερο από το κανονικό ψημένα θα γίνουν πέτρα. Αυτά.

Φυσικά, μεταφυσικά, υπερφυσικά κτλ.

2012-01-08T10:02:00.002+02:00

Εννοείται πως δεν πιστεύω στο τυχαίο, το συμπτωματικό, το ανεπιδίωκτο, το απρογραμμάτιστο. Όλα στο σύμπαν, μέρος του οποίου είμαστε κι εμείς, συνυπάρχουν, αλληλεπιδρούν και αλληλοσυμπληρώνονται. Μόνο που εμείς τη γήινη υπόσταση την εκλάβαμε αλλιώς, όχι σαν μέρος της τέλειας συμπαντικής λειτουργίας και αρμονίας αλλά σαν αφορμή εκλογίκευσης, απόρριψης του υπεραισθητού και απαξίωσης των μη απτά τεκμηριωμένων. Τί εγωϊσμός! Θεωρούμε πραγματικό μόνο ότι ξέρουμε κι έχει αποδειχθεί επιστημονικά, όμως η αλήθεια μπορεί να περιοριστεί στα στενά πλαίσια της γνώσης; Η γνώση άλλωστε είναι κλιμακούμενη και το να έχουμε ανεβεί και κατακτήσει τα πρώτα 5, 10, 40, 150, 1830, 26098, 1444902.....σκαλοπάτια της δεν σημαίνει ότι φτάσαμε στο κεφαλόσκαλό της.Το ύψος της φτάνει μέχρι τον ουρανό και όποιος φτάσει εκεί ας προσέξει μη χτυπήσει το κεφάλι του στο ταβάνι.

Και όλα αυτά με αφορμή κουβέντες που είχαμε τελευταία που βρεθήκαμε σε τραπέζια και γιορτές και κουβεντιάζαμε περί ενεργειών, ψυχών και....φαντασμάτων. Και άμα θες πάρτο κι αλλιώς, ούτε η Φυσική δεν θεωρεί ότι υπάρχει η "τέλεια καύση", πάντα παρά την περίσσια οξυγόνου κάποιο ποσοστό της χημικής ένωσης παραμένει άκαυστο. Ε, δεν θα το θεωρήσει κι η Μεταφυσική; Κι επιπλέον πάλι βάση των νόμων της Φυσικής, η ενέργεια δεν μηδενίζεται ποτέ, πάντα μεταλλάσεται, δεν δημιουργείται εκ του μη όντος και φυσικά αποθηκεύεται, Ε, στα λόγια της Μεταφυσικής ερχόμαστε.

Σημείο των καιρών

2012-01-05T16:13:00.001+02:00

Παραμονή των Φώτων σήμερα...

-Να τα πούμε;

-Βεβαίως και να τα πείτε!

-Τρίγωνα♪ Κάλαντα μες♪ στη γειτονιά♪....♪♪♪

Παραμονή των Φώτων σήμερα κι είμαι πολύ θυμωμένη κι απογοητευμένη.

Τα κάλαντα είναι δημοτικά τραγούδια, τραγούδια του λαού μας, της παράδοσής μας μέσα απ'τα λόγια των οποίων ξεπηδούν γλυκές κι αγνές αναμνήσεις της μακρινής αφέλειας και παιδικότητας μας και ξεχύνονται ζεστές κι ολόφρεσκες, παρά την πολυκαιρία τους μέσα στο χρόνο, ευχές και φωτεινές προοπτικές. Δεν μπορεί, λοιπόν, κανείς τέτοια μέρα να μου πετάει στα μούτρα το "τρίγωνα κάλαντα". Δεν καταδέχομαι με τίποτα να προσβάλλουν την παράδοσή μου, το μυαλό, την αισθητική και τον ρομαντισμό μου. Και λυπάμαι αλλά δεν μπορώ με τίποτα να πω και αυτό το αδιάφορο και στιγμιαία εφησυχαστικό "παιδάκια είναι" και ν'αλλάξω πλευρό. Και πολύ περισσότερο δεν μπορώ σε καμία περίπτωση να ανταμείψω το τραγούδισμά τους.

Ξέρω-ξέρω...μου το τόνισαν και σήμερα και πρώτος απ'όλους ο ίδιος μου ο εαυτός, ότι η ευθύνη στην ουσία βαραίνει τους γονείς κι εν συνεχεία τους δασκάλους. Όμως αφού αυτοί δεν φροντίζουν για τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών τους, λειτούργησα εγώ αυτεπάγγελτα διαπαιδαγωγικά εξ ου και ο λόγος που δεν τα φύλεψα. Γιατί στη ζωή ανταμείβεσαι μόνο όταν προσπαθείς και για να διεκδικήσεις και να δικαιούσαι κάτι πρέπει να κοπιάσεις. "Συν μυρίοισι τα καλά γίγνεται πόνοις" έλεγε ο Ευριπίδης που όπως και να το κάνουμε δεν ήταν και κανένας τυχαίος. "Μετά πόνου η μάθησις" έλεγε ο Αριστοτέλης και "μετά πόνου το κέρδος" θα πω εγώ. Αυτό, λοιπόν, ήταν το αντάλλαγμά μου για το τραγούδισμα που μου έδωσαν. Και σίγουρα μεγαλύτερης αξίας απ'αυτό. Κανονικά έπρεπε να μου δώσουν και ρέστα.

Σημείο των καιρών, συμβολικό κι εκφραστικό που στο νόημά του συγκεντρώνει όλα τ'αγκάθια της σύγχρονης κοινωνίας μας, που παρά την θεωρητική της απέχθεια και διάθεσης απαλλαγής της απ'αυτά τα καλλιεργεί συστηματικά. Απέραντοι οι αγκαθώνες...Άγνοια, ασέβεια, απαιτητικότητα, βλασφημία, ιεροσυλία, απάτη, φιλαργυρία.

Ήταν όμως και κάτι παιδάκια που ότι και να τους έδινα δεν θα μπορούσε με τίποτα να ξεπληρώσει αυτό που πρόσφεραν στ'αυτιά, τα μάτια και την ψυχή μου.

Ρετροσπεκτίβα

2011-12-30T08:17:00.000+02:00

Πάει κι αυτή η χρονιά, σε λίγες ώρες κλείνει και μια νέα γεμάτη ελπίδες ξεκινάει. Οι ρετροσπεκτίβες (μ'αρέσει αυτή η λέξη γιατί έχει μέσα της το "ρετρό" του οποίου είμαι φαν σε κάθε του εκδοχή αλλά και γιατί δίνει στη βαρετή λέξη "ανασκόπηση" μία υφή ενδιαφέρουσα, αξιοπερίεργη και γοητευτική) το διάστημα αυτό δίνουν και παίρνουν γι'αυτό και θα κάνω κι εγώ μία με τα τραγούδια που αγάπησα περισσότερο τους τελευταίους 12 μήνες (όχι απαραίτητα φετινής κοπής), με την ευχή η νέα χρονιά να μας φέρει περισσότερες μουσικές ευκαιρίες αισθαντικότητας, απολαυστικότητας και έμπνευσης.

Και μιας και είναι περίοδος και μεγάλων αποφάσεων, πήρα κι εγώ τις δικές μου.

Αποφάσισα, λοιπόν, το 2012
να απολαύσω την αγάπη αφηνόμενη στο όνειρο ξύπνια συνειδητά.
Να μην χαλαλίσω ούτε λεπτό σε θυμούς, παρεξηγήσεις, πείσματα και μούτρα
και να απαρνηθώ κάθε φόβο που τυχόν με πλησιάσει.
Να επιδιώξω την ηρεμία, την ισορροπία, την αρμονία και τη χαλάρωση μου
και να γεμίσω το κορμί μου υγεία και δύναμη.

Εύχομαι στον καθένα ό,τι πραγματικά επιθυμεί να το κατακτήσει, γιατί οι ικανοποιημένοι άνθρωποι, οι πλήρεις κι οι ολοκληρωμένοι μπορούν, όντας αποδεσμευμένοι από τη μιζέρια, τη γκρίνια και τη μεμψιμοιρία, να προχωρήσουν αεράτοι προς τα μπρος, γινόμενοι εμπνευστές, φάροι και οδηγοί των υπολοίπων.

Καλή Χρονιά!

Χρόνια Πολλά!

2011-12-25T09:11:00.002+02:00

Χριστουγεννιάτικη ιδιοτέλεια

2011-12-22T10:01:00.000+02:00

Αυτό θα πει εγωιστική αυθαιρεσία του κοινού, να παίρνει μια δημιουργία και βάση της καλλιέργειας, της νοημοσύνης, του συμφέροντος και της ψυχολογικής του φάσης να την ερμηνεύει και να την οικειοποιείται. Στα μέτρα του μυαλού και των τρεχόντων σκέψεών μου, λοιπόν, έκοψα κι έραψα το νέο τραγούδι του Πλιάτσικα, που ενώ αυτό μιλάει για έρωτες και ψυχολογικά αδιέξοδα, εγώ το προσάρμοσα ερμηνευτικά στην καθημερινότητα, τις συνθήκες, τα αδιέξοδα και τον προβληματισμό των...αστέγων. (Ευτυχώς που έχω κι εκείνη την καρτούλα της mensa που με ξελασπώνει σε τέτοιες περιπτώσεις σαν κι αυτή που κινδυνεύω να χαρακτηριστώ θεόχαζη).

Ε, ναι, λοιπόν! Όπως όλους τους "φιλανθρώπους" έτσι κι εμένα τις μέρες τούτες θέριεψαν μέσα μου αισθήματα φιλευσπλαχνίας και προσφοράς κι άρχισα να σκέφτομαι τους ανθρώπους που ζουν χωρίς οικογένεια, χωρίς σπίτι, χωρίς ζεστασιά, χωρίς αγκαλιά και αποφάσισα να κάνω κάτι. Μια καλή πράξη, βρε αδερφέ, έτσι γιατί οι μέρες το σηκώνουν. Δεν είδες την εκκλησία που διοργανώνει συσσίτια για τους φτωχούς αυτή την περίοδο! Άσχετα αν αυτοπρομοτάρεται με τις δικές μας τσέπες και μαζί ακούγονται ονόματα μεγάλων σούπερ μάρκετ! (Φαντάζομαι ραδιόφωνο όλοι ακούμε). Σημασία έχει το αποτέλεσμα. Αυτό το αποτέλεσμα της στιγμιαίας ανακούφισης και ικανοποίησης των άτυχων της κοινωνίας και της ζωής αυτής, που ταυτοχρόνως θα λειτουργήσει καθαρτικά πολλαπλασιασμένο εκθετικά και ως προς τη δική μας εξιλέωση. Γιατί κάθε καλή πράξη έχει και κάποιο ιδιοτελές κίνητρο, αυτό είναι στάνταρ. "So what?" θα μου πεις, "σημασία έχει το αποτέλεσμα". Μμμμ...εκ πρώτης όψεως ναι, όχι όμως πάντα.

Σκέψου τους μεγαλοεπιχειρηματίες εκείνους που κάποτε για να ενισχύσουν την επιχειρηματική τους δράση και το ποιοτικό τους προφίλ, ανέλαβαν χορηγίες διαφόρων εκδηλώσεων π.χ. καλλλιτεχνικών και περιφέρονταν στα γκαλά αυτάρεσκα μ'ένα ποτό στο χέρι συνομιλώντας με τον ίδιο τον καλλιτέχνη και εν συνεχεία αποδείχθηκαν διαπλεκόμμενοι και διεφθαρμένοι. Σκέψου! Αυτοί οι χορηγούμενοι που τότε τους αγκάλιαζαν και τους φιλούσαν δεχόμενοι όχι απλά ανενόχλητοι αλλά με τιμή καθώς έλεγαν την χορηγία τους, τώρα κάνουν ότι δεν τους ξέρουν γιατί πολύ απλά δεν θέλουν να λερωθούν απ'την κακή τους φήμη. Είναι αυτό που λέει ο λαός κυριολεκτικά μα ισχύει και μεταφορικά, "όταν τρώνε δεν μιλάνε".
Είναι όμως για όλους έτσι; Όχι, φυσικά όχι. Υπάρχουν άνθρωποι που ασχέτως της επιθυμίας και της ανάγκης τους, μπορούν να διαφυλάξουν την αυθυπαρξία τους εκ των πρωτέρων και που μπορούν να μιλάνε χωρίς να τρώνε. Κι η σκέψη αυτή είναι που μου δημιουργεί την έννοια. Λες όταν πάω εκεί με το παστίτσιο στο χέρι να με αγνοήσουν, να με σνομπάρουν ή να με βρίσουν; Όχι σαν διεφθαρμένη, αλλά η αστεγία τους δεν μου εξασφαλίζει τη δεκτικότητά τους και κάποιος απ'αυτούς μπορεί να παραμερίσει την επιθυμία του για φαγητό διακρίνοντας το ιδιοτελές κίνητρο της πράξης μου και να με διώξει. Γιατί όντως έχω ιδιοτελές κίνητρο. Ζητάω. Εγώ ζητάω, αυτοί δεν ζητάν. Ζητάω να με αφήσουν να νιώσω λίγο καλή, λίγο χρήσιμη, λίγο αποφασιστική, λίγο ευεργετική, λίγο κοινωνικά ηθική.

Καλά Χριστούγεννα!

Και για δωράκι το νέο τραγούδι του Πλιάτσικα που λογικά "παρερμήνευσα"¨.

Ψυχολογικό ντόμινο

2011-12-17T10:01:00.000+02:00

Κατηγορούμε την εποχή μας για υλισμό. Ότι τα πάντα εμπορευματοποιήθηκαν και μάθαμε να δίνουμε αξία σε μια αξία μόνο στην περίπτωση που μπορούσε να εξαργυρωθεί. Όχι ιδεολογικά, μεταφυσικά ή συμβολικά. Να εξαργυρωθεί σε λεφτά. Σε κάποιες φάσεις φιλοσόφησης και προβληματισμού, η κατάσταση αυτή χαρακτηρίστηκε σαν παρέκκλιση, λοξοδρόμηση ή πλήρες χάσιμο προσανατολισμού στον δρόμο προς το σωστό.

Και να! που τώρα έφτασε ο καιρός που καλούμαστε να'αποτινάξουμε από πάνω μας τη στάμπα του υλιστή, ν'απαλλαχθούμε από την νοοτροπία της εμπορευματοποίησης και να προσαρμόσουμε τη γιορτινή μας διάθεση στα νέα δεδομένα. Κάποιοι ρωτάν ρητορικά: "Ποια γιορτινή διάθεση; Πώς θα κάνουμε τα δώρα μας; Πώς θα περάσουμε το ρεβεγιόν μας;" Κι εύκολα απ'τα χείλη βγαίνει η απάντηση : "Έλα μου ντε!". Τελικά όμως οι άνθρωποι δεν εννοούν σχεδόν ποτέ αυτά που λένε...
Για στάσου, μπάστα όπως λέει και ο ξάδερφός μου ο Ιταλός, για ξανασκέψου το! Και φυσικά απευθύνομαι σ'αυτούς για τους οποίους δεν τίθεται θέμα βιοπορισμού, που έχουν εξασφαλίσει το ζειν και όλο και κάποια χαζοπερισσεύματα έχουν.

Οι ουσιαστικές αξίες στη ζωή δεν είναι υλικές. Στη θεωρία το ξέρεις καλά και εύκολα το αναπαρήγαγες μέχρι πρότινος. Καιρός να περάσουμε από τη θεωρία στην πράξη. Ξέρω, σε καταλαβαίνω ότι η μετάβαση έγινε απότομα, πριν προλάβεις να τη συνειδητοποιήσεις ούτε φυσικά να την επιλέξεις. Όμως υπάρχει μία παροιμία που αντιστρεφόμενη λέει : "Ουδέν κακόν αμιγές καλού". Και το καλό στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι η επανεκτίμηση της άυλης ουσίας. Ευκαιρία ν'απαλλαχθούμε από το σύνδρομο του εντυπωσιακού αμπαλάζ με τους τεράστιους τούλινους φιόγκους. Και ναι! Το λέω εγώ, ένας άνθρωπος που ζει από το εμπόριο και έχει έντονα επηρεαστεί από την άσχημη οικονομική κατάσταση την οποία τόσο άδικα και βίαια μας επέβαλαν.

Θα μου πεις, βέβαια, ότι δεν γίνεται από τη μια στιγμή στην άλλη να εξαλειφθεί ο υλισμός. Κάτι τέτοιο προϋποθέτει παιδεία και όχι βίαιο εξαναγκασμό και στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν υπήρξε αυτό το ενδιάμεσο στάδιο ομαλής μετάβασης. Μην επανερχόμαστε όμως στα ίδια. Είπαμε : Ουδέν κακόν αμιγές καλού. Κι επειδή θέλουμε να συνεχίσουμε να ζούμε και να κοιτάμε μπροστά κι επειδή οφείλουμε στον εαυτό μας την περιπλάνηση σε φωτεινά μονοπάτια και δεν θέλουμε να τον αφήσουμε να βαλτώσει στο έλος της μελαγχολίας και της διάχυτης μιζέριας, προτείνω την ανατροπή της ψυχολογίας. Γιατί, ναι, η ψυχολογία λειτουργεί σαν ντόμινο, μεταδοτικά. Θα πορευτούμε με αυτά που έχουμε, πίστη, αγάπη, αλληλεγγύη, ευαισθησία, ανθρωπιά, ζεστασιά, αξίες ανεκτίμητες. Και όσο για δώρα, τα καλύτερα! Γλυκά φιλιά, ζεστές αγκαλιές και ειλικρινείς ευχές! Γιατί όπως είχα διαβάσει κάποτε σ'έναν τοίχο "Η Ευτυχία γράφεται με "Ε" και όχι με "€" ". Και προσοχή! Μην τολμήσει κανείς αυτές τις μέρες των οικογενειακών συγκεντρώσεων και τις μολύνει με μιζέριες περί του γνωστού θέματος! Θα πιάσω τα vibes!

Aς απολαύσουμε τις υπέροχες μοναδικές οικογενειακές στιγμές, που η καθημερινότητα με το "έτσι θέλω" μας στερεί.Λοιπόν, γίνομαι το πρώτο πούλι στο υπέροχο ταξίδεμα του φωτεινού ψυχολογικού ντόμινο! Και υπόψιν! Όσο πιο πολλά τα πούλια τόσο πιο εντυπωσιακό το αποτέλεσμα!

Καλή βδ♥μάδα

2011-12-12T00:19:00.003+02:00

Eπειδή κάθε βδομάδα δικαιούται ένα δυναμικό, μελωδικό, ξεχωριστό, μεθυστικό, εμπνευστικό, ευφυές ξεκίνημα, πάμε να στροβιλιστούμε σ'εναν Hungarian Dance, αυτόν του Brahms. Στροβιλισμός κυριολεκτικός, όχι απλά νοητικός, στροβιλισμός εκ των έσω χορογραφημένος και απελευθερωτικά εκφρασμένος.

Πολύ απλά, χόρεψε σαν να μην σε βλέπει κανείς.

Σχέσεις οργής

2011-12-08T16:44:00.005+02:00

Γράφω το κείμενο αυτό γιατί έχω την ανάγκη, αισθάνομαι την ηθική υποχρέωση να αναφερθώ στην παράσταση "Σχέσεις οργής" που ανεβαίνει στο θέατρο Ζίνα από την Άννα Βαγενά και στο σοκ και την καθήλωση που μου προκάλεσαν οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών. Ξεκαθαρίζω ότι ο σκοπός μου δεν είναι διαφημστικός και πώς θα μπορούσε άλλωστε αφού δεν έχω κανένα επιχειρηματικό πάρε-δώσε με τον χώρο. Άλλωστε όπως λέει κι ένας "Ανώνυμος" που μου έστειλε email, το μπλογκ μου έχει τόσο χαμηλή επισκεψιμότητα που βέβαια θα μπορούσε να συμβάλει στην ενίσχυσή της, αλλά που τέλοσπάντων οποιαδήποτε διαφημιστική κίνηση από τη μεριά μου θα απέβαινε μάταιη, άστοχη και άκαρπη. Αγνοώντας την επιδερμική, επιφανειακή και επιπόλαιη κρίση του, γιατί η ποσότητα δικέ μου δεν εξασφαλίζει την ποιότητα, ίσα-ίσα την νοθεύει, απευθύνομαι στους λίγους αλλά σε μέγεθος μυαλού και ουσίας τεράστιους μπλογκοφίλους μου, παρακινώντας τους να παρακολουθήσουν την παράσταση.

Πρόκειται για την ιστορία μιας ελληνικής επαρχιακής οικογένειας της δεκαετίας του '80 στην οποία έχουν θρονιαστεί και κάνουν πιάτσα η βία, η αιμομιξία, ο φόβος, η δειλία, ο πόνος, η υποταγή και η σιωπή. Ένας πατέρας αυταρχικός, αφέντης και δυνάστης ψυχών και σωμάτων ή μάλλον σώματος, αυτό της ανήλικης κόρης του, η οποία αρνούμενη να ταυτιστεί με τον δειλό σχεδόν συνένοχο λόγω παθητικής βουβαμάρας ρόλο της μάνας της, που στο βωμό του "κάνω υπομονή για τα παιδιά μου" συντηρεί το έγκλημα, βρίσκει στήριγμα σ'αυτόν. Μια διαταραγμένη συναισθηματικά προσωπικότητα που δεν καταφέρνει να ολοκληρωθεί αφού μεσα στο όλο αδιέξοδο προλαβαίνει και ολοκληρώνεται η σεξουαλική της σχέση με τον πατέρα της. Κι ένας γιος εξαρτημένος συναισθηματικά από τη μητέρα του, αυτόκλητα προστάτης της που καταλήγει επηρεασμένος από τη βία του πατρικού προτύπου, δολοφόνος, πατροκτόνος. Μια κατάληξη που θα φέρει τη λύτρωση, την αναγέννηση στις άρρωστες ζωές των μελών της οικογένειας.

Ένα θέμα άρρωστο και διεστραμμένο που όμως όπως λένε οι στατιστικές πολύ συχνά απαντούμενο στις σύγχρονες οικογένειες. Και όταν λέμε συχνά, δυστυχώς τα ποσοστά σοκάρουν, 15%- 20%. Κι εκεί έρχεται το μεγάλο ερώτημα που υπαινίχθηκα και παραπάνω. Σε μια τέτοια άρρωστη και παρανοϊκή κατάσταση, πόσο αθώα μπορεί να θεωρείται η μάνα που επιτρέπει να παρατείνεται αυτή η κατάσταση φοβούμενη την κοινωνική κριτική και ελπίζοντας στην εκλογίκευση του "παραστρατημένου" άντρα της; Πόσα δείγματα, υπόνοιες, ματιές, αγγίγματα, συμπεριφορές αγνοήθηκαν αποδίδοντας τους την ταμπέλα του τυχαίου ή εντάσσοντας τα στα πλαίσια της πατρικής αγάπης και υπερπροστατευτικότητας; Πόσο η προσωπικότητά της έχει συντελέσει ή τελοσπάντων έχει αφήσει χώρο εξ αρχής στην εκδήλωση ενός τέτοιου θέματος; Γιατί η τραγικότητα της κακοποιημένης της ύπαρξης δεν της δίνουν κανένα άλλοθι για τη συντήρηση μιας τόσο αρρωστημένης κατάστασης, αντιθέτως θα έπρεπε να της ανοίγουν τον δρόμο προς την επανάσταση, την ανατροπή, το σώσιμο των τελικά ακρωτηριασμένων ψυχολογικά παιδιών της.

Μπορεί να φαίνομαι απόλυτη, ολοκληρωτική έως φασιστική. Δεν ξέρω μπορεί να έχω και άδικο, να μην πρέπει να είμαι τόσο ανένδοτη και στην πραγματικότητα δεν είμαι. Άλλωστε η αδιαλλαξία είναι χαρακτηριστικό των στενόμυαλων ανθρώπων, μια κατηγορία στην οποία δεν θέλω με τίποτα να καταταχθώ. Στο συγκεκριμένο όμως θέμα, η απολυτότητά μου προκύπτει από την άρνηση μου, ειδικά στις μέρες, να δικαιολογήσω την παθητικότητα και τον φόβο. Γιατί όπως είναι και επιστημονικά αλλά και πρακτικά αποδεδειγμένο κάποια στιγμή έρχεται η ώρα της ανατροπής του δυνάστη. Γιατί να έρθει όταν θα είναι πια αργά, όταν θα έχει ολοκληρώσει το θανατηφόρο ψυχολογικά έργο της δυναστείας του, έχοντας αφήσει πίσω του μόνο συντρίμμια;

Μια υπέροχη παράσταση στηριγμένη στο μυθιστόρημα της Φρίντας Μπιούμπι, με πρωταγωνιστές την Άννα Βαγενά, τον Πασχάλη Τσαρούχα, την Κατερίνα Θεοχάρη και τον Δημήτρη Πατσή, στο θέατρο Ζίνα, Λ.Αλεξάνδρας 74.

Θεωρία της Νόησης

2011-11-28T22:19:00.004+02:00

Χθες το βράδυ, κάτω από την Ακρόπολη, στο ξενοδοχείο Philippos έγινε μία από τις τακτικές συναντήσεις των μελών της Mensa, όπου και παρουσιάστηκε από τον Βασίλη Τούλια μια προσωπική του μελέτη πάνω στη λειτουργία του εγκεφάλου.

Επειδή θεωρώ ότι η γνώση πρέπει να διανέμεται, ιδού το βίντεο με την ομιλία.

Μουσείο Σπύρου Βασιλείου

2011-11-20T17:38:00.008+02:00

Έχω πολύ μεγάλη η χαρά μου που κάνω ανάρτηση για ένα πολύ μεγάλο έλληνα ζωγράφο, με αφορμή την πρωινή μου επίσκεψη στο μουσείο όπου φιλοξενούνται τα έργα του. Εξαρχής παραδέχομαι ότι δεν είμαι η καταλληλότερη να αναφερθώ σε αυτόν, όμως τα έργα του μπήκαν τόσο ζωηρά στο μυαλό μου που νιώθω την ανάγκη να τα μοιραστώ. Πρόκειται για τον Σπύρο Βασιλείου, τον σπουδαίο ζωγράφο του 20ου αιώνα από το Γαλαξείδι, που αντλούσε έμπνευση από τις λατρείες της ζωής του, δηλαδή τη γυναίκα του, οι κόρες του, το μπλε, τις λάμπες και τα ξάρτια.

Ο ζωγράφος γεννήθηκε στο Γαλαξείδι όπου και πέρασε τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Αρχικά δούλεψε σαν βοηθός σ'ένα τοπικό φαρμακείο και σ'όποιο χαρτάκι έβρισκε ακόμα κι αν ήταν κάποια φαρμακευτική συνταγή δεν έχανε την ευκαιρία να ζωγραφίζει . Το αφεντικό του κάποια στιγμή το ανακάλυψε και τον βοήθησε στο να ακολουθήσει το δρόμο που του όριζε η ψυχή και το ταλέντο του. Ήρθε στην Αθήνα και μπήκε στη Σχολή Καλών Τεχνών. Όμως δεν μπορούσε να προσαρμοστεί στο στείρο και στερεότυπο τρόπο διδασκαλίας των καθηγητών του κι έτσι μαζί με κάποιους άλλους πρωτοστάτησε σε μια κίνηση ανανέωσης της σχολής, δημιουργώντας το κίνημα του Νικόλαου Λύτρα.

Τα έργα του επηρεάστηκαν από τον ιμπρεσιονισμό, αντλώντας έντονα στοιχεία και από τη λαϊκή και χριστιανική μας παράδοση. Είχε αναλάβει την εικονογράφηση του Αγ.Διονυσίου του Αρεοπαγίτη στην Σκουφά στο Κολωνάκι και εντύπωση προκάλεσε ο συνδυασμός χριστιανικού και ειδωλολατρικού στοιχείου αφού στην εικόνα της Σταύρωσης, στο φόντο είχε ζωγραφίσει την Ακρόπολη.

Moυσείο είναι το σπίτι του στην όδο Γουέμπστερ 5 στο Κουκάκι, κάτω από την Ακρόπολη. Στο έναν όροφο έμενε με την οικογένεια του και στον πάνω ήταν το ατελιέ του.

Η γυναίκα του Κική και οι δύο κόρες του, Δροσούλα και Δήμητρα.

Η γυναίκα του, οι κόρες του " Στη στάση" και ο ίδιος λίγο παράμερα, ένδειξη σεμνότητας ως προς την προβολή του εαυτού του στα έργα του.

Η μικρή του κόρη Δήμητρα και ο ίδιος με τη σύζυγό του, πάλι διακριτικός πίσω από εκείνη. Από πίσω τους υπάρχει ένας πίνακας με καρναβάλι που τόσο πολύ του άρεσε.

Οι δύο του κόρες μεγαλωμένες, ζωγραφισμένες στα φύλλα της ντουλάπας του δωματίου τους στο εξοχικό τους στην Ερέτρεια.

Κι εκείνος με τη σύζυγο στην ντουλάπα του δικού τους δωματίου.

Η ραπτομηχανή της γυναίκας του. Ήταν μοδίστρα.

Όπως ανέφερα και παραπάνω, οι λάμπες αποτυπώνονταν πολύ συχνά στα έργα του. Και πάνω σ'αυτό θα πω κι ένα μικρό κουτσομπολάκι. Κάποτε του ζήτησε η Αλίκη Βουγιουκλάκη να κάνει μια λάμπα γι'αυτήν. Κι όντως έκανε αυτόν εδώ τον πίνακα που τον ονόμασε "Η λάμπα της Αλίκης" και της τον έδωσε.Πολύ αργότερα όμως, μετά το θάνατό της, όταν δεν είχε πλέον δικαιοδοσία επί των πραγμάτων της, ο γιος της τον πούλησε.

Άλλος ένας πίνακας με τη ραπτομηχανή της γυναίκας του.

Το σημείο που ζωγράφιζε.

Πιο λεπτομέρεια.

Σε πρώτο πλάνο η μούσα του, η γυναίκα του και στο βάθος αυτός να ζωγραφίζει.

Στο Ζάππειο.

Το έργο του αυτό αποτελεί δείγμα της πιο εξελιγμένης του τεχνικής. Είναι ζωγραφική με κολάζ. Κολάζ με τη φωτογραφία του Σεφέρη και κομμάτια εφημερίδων με την αναγγελία του θανάτου του.

Τον πίνακα τον ονόμασε "Πάνω στην άμμο την ξανθή" και έχει κολλήσει πραγματική άμμο.

Από τα τελευταία του έργα που άρχισε να γίνεται πιο αφαιρετικός.

Οι εγγονές του.

Το απλό, το καθημερινό, το καλλιτεχνικά μη εμπνεύσιμο, τον ενέπνεε.

Μακέτα του για το θέατρο Αμιράλ και το έργο "ο τρελός του λούνα παρκ" του Λαζαρίδη.

Σπύρος Βασιλείου.

Ένας υπέροχος ζωγράφος.

Και λίγα είπα.

Και λίγα έδειξα.

Κλείνω με δύο ολιγοδευτερόλεπτα βιντεάκια με άποψη των δύο επιπέδων του μουσείου, με την ελπίδα, μάλλον την πίστη ότι πολλοί θα παρακινηθούν να το επισκεφτούν. Αυτή είναι η κληρονομιά μας και άρα το στήριγμά για την εξέλιξή μας.

Σκέφτομαι...

2011-11-15T16:40:00.004+02:00

Αααχ! Πόσο άδικη είναι η ζωή, πόσο άνιση! "Άτιμη κοινωνία που άλλους τους ανεβάζεις και άλλους τους κατεβάζεις", που έλεγε και η Μίτση Κωνσταντάρα στον Στρίγγλο που έγινε αρνάκι. Κι εμείς απλοί θεατές των τεκταινομένων, πιόνια της αδικίας και της ανισότητας αυτής, βαυκαλιζόμαστε με την ιδέα ότι η οργή και η αγανάκτησή μας μπορούν να πιάσουν τόπο. Πόσο μάταιη μοιάζει πλέον και είναι αυτή η ψευδαίσθηση. "Ματαιότης, ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης" που έλεγε και ο Βέγγος ως Θρασύβουλας στην ταινία Ο Ατσίδας.

Και ξαφνικά, μες στη μαυρίλα της κρίσης και της πολυήμερης συννεφιάς, εκεί που όλα έμοιαζαν "Άγονη πλήξη" όπως έλεγαν και οι Πυξ Λαξ, μια ελπίδα σπινθίρισε και φώτισε τη σκέψη μου, ξεστομιζόμενη από τον Τάκη Περιστέρη. Ποιος Μπέικον και κουραφέξαλα. Takis Peristeris speaking : "Η γνώση είναι δύναμη".

Ποιος μπορεί να φέρει αντίρρηση στην κουβέντα αυτή; Όσο οπισθοδρομικός, όσο στενόμυαλος και φονταμελιστής κι αν είναι κάποιος, δεν μπορεί με τίποτα εμπράκτως να αποδομήσει την ισχύ της. Γιατί ναι, αυτή είναι η μεγαλύτερη αλήθεια. Η γνώση είναι δύναμη, δύναμη εσωτερική, δύναμη πνευματική και ψυχολογική. Και δεν μιλάω για τη γνώση που μας πλασάρουν η τηλεόραση και τα ραδιόφωνα που απλά θέλουν με ένεση να μας μεταγγίσουν τις ιδέες τους μετατρέποντας μας σε παπαγαλάκια τους. Μιλάω για τη γνώση την ουσιαστική, την πανταχόθεν προερχόμενη, την κριτικά υιοθετούμενη. Αυτή που μπορεί να μας αναβαθμίσει, να μας εξελίξει, να μας ανοίξει τους ορίζοντες και να σηκώσει τις νοητικές μας αντένες ώστε να μην χρειάζεται πλέον να ακούσουμε ή να διαβάσουμε κάτι για να το μάθουμε, αλλά να συντονιζόμαστε αυτόματα και αυτόνομα στη συχνότητα του. Και αυτό μόνο η γνώση και η ενημέρωση μπορούν να μας το προσφέρουν. Ακόμα και ο επαναστάτης θέλει την καλλιέργειά του για να μην χαντακωθεί σ'έναν απλό βάρβαρο.

Όχι λοιπόν, δεν θα κλειστούμε στα σπίτια μας να μιζεριάσουμε. Θα βγούμε να μαζέψουμε γνώση. Δεν θα περιορίσουμε σώμα και μυαλό. Θα σεργιανήσουμε, θ'αλητέψουμε, θα κλέψουμε την κλεμμένη μας διάθεση, έμπνευση και ομορφιά για θα την αποδώσουμε πολλαπλασιασμένη γύρω μας. Άλλωστε όπως λέει και ο Σπανουδάκης "Ζωή που δεν μοιράζεται είναι ζωή κλεμμένη". Εγώ, ναι σ'αυτό το επίπεδο είμαι έτοιμη να γίνω και κλέφτρα και κλεπταποδόχος απ'όλους.

Και μες στις τόσες κλεμμένες κουβέντες που χρησιμοποίησα για να γράψω τις σημερινές μου σκέψεις, ας βάλω άλλη μία :

"Πεσιμιστής είμαι λόγω νοημοσύνης αλλά αισιόδοξος λόγω θέλησης", Αντόνιο Γκράμσι (φιλόσοφος και πολιτικός).

Απόψε, στην Τεχνόπολη ξεκινάει μια έκθεση φωτογραφίας με θέμα τους άστεγους και τίτλο "Ζωές στον δρόμο". Η είσοδος είναι δωρεάν και θα διαρκέσει μέχρι τις 23 Νοεμβρίου. Να!μια ευκαιρία να μαζέψουμε γνώση. Τζάμπα και ρεαλιστικά.

Αθήνα, ανοιχτό μουσείο

2011-11-06T22:44:00.000+02:00

Υπάρχει μια εταιρεία, μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα που σκοπός της είναι η διαφύλαξη και η ανάδειξη της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς της χώρας μας. To όνομά της monumenta. και η έδρα της στην Πλάκα, στην Τριπόδων 28, απ'όπου μπορεί κανείς να προμηθευτεί ενημερωτικό υλικό και κονκάρδες.

Πριν λίγες μέρες, λοιπόν, ανακοίνωσε για σήμερα το πρωί, τη διοργάνωση μιας πολιτιστικής ποδηλατοδιαδρομής στο κέντρο της Αθήνας με σκοπό να γνωρίσουμε κάποια αντιπροσωπευτικά κτήρια της αρχιτεκτονικής του 19ου και του 20ου αιώνα. Σημείο συγκέντρωσης είχε οριστεί το Αρχαιολογικό Μουσείο στην Πατησίων, απ'όπου ξεκίνησε μια υπέροχη διαδρομή κάτω από τον λαμπερό αθηναϊκό ήλιο.

Το μουσείο κτίστηκε στο διάστημα 1866-1891, χαρακτηριστικό δείγμα νεοκλασσικισμού, επηρεασμένο δηλαδή από την αρχαία μας κληρονομιά, σε σχέδια του αρχιτέκτονα Ludwig Lange, τα οποία τροποποιήθηκαν από τους αρχιτέκτονες Παναγιώτη Κάλκο και Ernst Ziller.

Επίσης στην Πατησίων, στην πορεία μας προς την πλατεία Κάνιγγος, σταματήσαμε στο ξενοδοχείο Ακροπόλ, δείγμα της ελληνικής εκδοχής του Art Nouveau με στοιχεία της νεώτερης Art Deco. Oικοδομήθηκε το διάστημα 1926-1928, σε σχέδια του αρχιτέκτονα Σωτήρη Μαγιάση.

Αυτό το διάστημα υφίσταται συντήρηση .

Πάνω στην πλατεία Κάνιγγος υπάρχει το Υπουργείο Εμπορίου, η είσοδος του οποίου ήταν "διακοσμημένη" με πανό κατά της εφεδρείας, τα οποία και επίτηδες δεν φωτογράφησα. Είναι έργο του Εμμανουήλ Κριεζή που ξεκίνησε το 1938-40 και ολοκληρώθηκε μεταπολεμικά.

Όπως ήταν φυσικό, η συνέχεια της διαδρομής δεν μπορούσε να είναι άλλη από το ανέβασμα στην Ακαδημίας. Επόμενη στάση, λοιπόν ο Ναός της Ζωοδόχου Πηγής που κτίστηκε το 1845, με αρχιτέκτονα τον Ζέζο.

Πρόκειται για μια τρίκλιτη βασιλική που συνδυάζει ρωμανικά, κλασσικιστικά και βυζαντινά στοιχεία.

Ο περίγυρος της Ζωοδόχου Πηγής δεν έχει κάτι το αξιόλογο να επιδείξει, μόνο κτίρια αντιπροσωπευτικά της δεκαετίας του '60.

Να! Όπως και αυτό.

Και φτάσαμε στο Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων. Αυτό το κέντρο το αγαπάω πολύ γιατί παλιότερα όταν πήγαινα ακόμα στο ωδείο, κάναμε εκεί τις συναυλίες μας. Και θυμάμαι σαν και τώρα την τελευταία στην οποία είχα συμμετάσχει που είχα παίξει τη Marcia Turca του Μozart, με τρομερή επιτυχία. Ακόμα στα αυτιά μου ηχεί το ατελείωτο χειροκρότημα. Ακόμα υπάρχει μπροστά μου ο παππούς μου που μέσα στον γενικό ενθουσιασμό είχε σηκωθεί και είχε πετάξει το καπέλο του φωνάζοντας "Μπράβο Βίκυ!". Ακόμα μέσα μου υπάρχει η ικανοποίηση της πραγματικά και όχι εξωραϊσμένης από τη μνήμη μου τέλειας εκτέλεσης. Και όσος καιρός και αν περνάει, κάθε που τα θυμάμαι όλο και πιο πολλά δάκρυα συγκίνησης κυλάνε από τα μάτια μου.

Anyway, ας επανέλθουμε στο θέμα μας. Το κτίριο του Πνευματικού κέντρου του Δήμου Αθηναίων βασίστηκε στα σχέδια του γερμανού αρχιτέκτονα Stauffert. Κτίστηκε το διάστημα 1836-1842 ως Δημοτικό Νοσοκομείο και μόλις στις αρχές της δεκαετίας του '70 ανακαινίστηκε και από τότε στεγάζει το Πνευματικό Κέντρο.

Δίπλα στο Πνευματικό Κέντρο, στα δεξιά του, το κτίριο που υπάρχει αμέλησα να το φωτογραφίσω. Ενημερωτικά θα αναφέρω ότι λειτουργούσε ως νεκροτομείο.

Στο κτίριο στη γωνία Ακαδημίας και Ιπποκράτους στεγάζεται η Πανεπιστημιακή Λέσχη, με την κυκλική γωνία του. Βασίστηκε σε σχέδια του Αλέξανδρου Νικολούδη, που ήταν απόφοιτος της γαλλικής Ecole des Beaux-Arts.

Στο τέλος της Ακαδημίας, εκεί όπου απέναντι συναντάμε τη Βουλή, δηλαδή τα πρώην ανάκτορα του Όθωνα και της Αμαλίας, μέχρι ο Βενιζέλος να αποφασίσει να στεγάσει το ελληνικό κοινοβούλιο, στην αριστερή γωνία συναντάμε τη Γαλλική Πρεσβεία, ένα κτίριο νεοκλασσικό, που κτίστηκε με εργολάβους τους αδερφούς Ψύχα και αρχιτέκτονα τον Αναστάσιο Μεταξά. Στον τελευταίο οφείλεται και η αναμόρφωση του Παναθηναϊκού σταδίου καθώς και η κατασκευή του σκοπευτηρίου στην Καλλιθέα για τις ανάγκες του αντίστοιχου αθλήματος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896.

Μέσα στα γεγονότα που εξελίσσονται, τα ιστορικά καθώς λέγεται και προφανώς είναι για τη χώρα μας, είναι μια φωτεινή διέξοδος αυτές οι πρωτοβουλίες. Γιατί τί αξία έχει να ζεις στην καρδιά του πολιτισμού όταν τον αγνοείς! Ας πάψουμε να προχωράμε σκυφτοί. Όπου κι αν είμαστε υπάρχουν υπέροχα κτίρια που μας περιβάλλουν, κομμάτια της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, η γνώση των οποίων θα μας κάνει συνειδητά αλληλένδετο μέρος του αστικού ιστού.

Εμπρός λοιπόν, ψηλά το κεφάλι!

(Απ'όποια μεριά κι αν το δει κανείς )

Κούρεμα, η τελευταία λέξη της μόδας

2011-10-27T22:28:00.001+03:00

Ξεφυλλίζοντας τα περιοδικά μόδας του φθινοπώρου, παρατήρησα ότι στα τελευταία ντεφιλέ έκαναν έντονη αίσθηση οι κοντές κουπ. Σαν μια διάθεση να απαλλαχθούν τα μοντέλα από την αφέλεια και την παιδικότητα τους και να διεκδικήσουν μια πιο "ενήλικη" θηλυκότητα, ως ένα δείγμα απελευθέρωσης και δυναμισμού. Το 'πιασες; Επιπλέον αυτό πλασαρίστηκε και ως ένα στυλάτο κόλπο επανάκτησης της υγείας και της λάμψης των μαλλιών έπειτα από πολύχρονες ταλαιπωρίες με βαφές και πιστολάκι. Με λίγα λόγια η νέα αυτή τάση συμπεριέλαβε την αισθητική, τον συμβολισμό, τη χρηστικότητα και την πρακτική. Το 'πιασες; Κι έτσι στα κομμωτήρια άρχισε ο χαμός. Χρατς-χρουτς οι ψαλιδιές, ξζζζτ-ξζζζτ οι ξυραφιές.

Aυτο βέβαια μου το επιβεβαίωσε και η κομμώτριά μου, άρτι αφιχθείσα από το Παρίσι όπου παρακολούθησε σεμινάριο για τις νέες τάσεις της φετινής σεζόν. Και όσο να το πεις η Γαλλία είναι εξπέρ στη διαμόρφωση αποφάσεων, υποδείξεων και καθοδήγησης στυλ. Ε; Κι εμείς δεν μπορούμε να πορευόμαστε μπανάλ με τις μαλλούρες μας σε μια σικάτη Ευρώπη. Το 'πιασες;

Αυτοί όμως που πείστηκαν από τις στυλιστικές τάσεις της Ευρώπης δεν σκέφτηκαν την εξάρτηση που ξεκίνησαν από τον κουρέα γιατί όπως και να το κάνεις μια κοντή κουπ θέλει τη συνεχή επιτήρησή της, την συνεχή περιποίησή της για να διατηρήσει τη γραμμή της. Και βεβαίως τους διέφυγε ότι μπροστά μας έχουμε "χειμώνα" και μάλιστα βαρύ και "τ'αυτάκια μας θα ξεπαγιάσουν" και "το σβερκάκι μας θα ξυλιάσει". Μ'έπιασες;

Τέλος τα "παραμύθια", από 'δω και 'μπρος μόνο παραμύθια.

2011-10-24T18:22:00.004+03:00

Κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη,
μία μόνο είν' η λύση,
να πιαστώ να με τραβήξει.

Χραπ-χρουπ...ααα...χραπ-χρουπ...έλα, τρεις-τέσσερις χεριές μείνανε...ααααπ...έφτασα! Να 'μαι πίσω, δίπλα στην ανέμη, εκεί απ'όπου αντλούνται όλες οι χρωματιστές μου αναμνήσεις, εκεί όπου φωλιάζουν όλες μου ανησυχίες και οι φόβοι όταν θέλουν να καθησυχαστούν.

Μμμ...άρωμα βανίλιας αναβλύζει. Είναι από τις αγκαλιές! Ή μήπως είναι από τη θερμάστρα που έσταξα 3 σταγόνες αιθέριο έλαιο; Ονειρεύομαι ή ζω; Αλλά μήπως και το όνειρο μέρος της ζωής δεν είναι; Κάθε σταγόνα βανίλιας και μια σταγόνα αισιοδοξίας. Κάθε μύρισμα και μια ελπίδα. Άντε και την Τετάρτη έχουμε Νέα Σελήνη, σήμα κατατεθέν νέων ξεκινημάτων όπως λέει και η κα Λίτσα.

Ας βάλουμε τέλος, λοιπόν, μέχρι την Τρίτη το βράδυ στη μιζέρια, τη γκρίνια, το αέναο και αναποτελεσματικό γύρισμα γύρω από τα ίδια και τα ίδια και ας ξεκινήσουμε αποφασιστικά και ανυποχώρητα τη διεκδίκηση της νέας μας ζωής. Χωρίς ημίμετρα, χωρίς συμβιβασμούς, χωρίς φόβους, χωρίς "αλλά", χωρίς κατσουφιάσματα. Κι επειδή, ξέρω, όλοι θέλουν το ενισχυτικό τους, όπως ο Ποπάυ το σπανάκι, ο Σούπερ Γκούφυ τα φυστίκια, ο Βουτσάς τη σουπερμαντολίνη, έτσι κι εμείς ας κατεβάσουμε μπόλικη δόση παιδικότητας να θωρακίσουμε το μυαλό μας απέναντι στη γκρίζα καθημερινότητα, να ενισχύσουμε την ψυχή μας απέναντι στη θλίψη που περιρρέει στη ζωή μας ώστε να γίνουμε πιο ανθεκτικοί σαν ατσαλόβεργες και πιο δραστικοί σαν σκεπτόμενοι, για τη μοίρα τους αποφασίζοντες, μην υποκύπτοντες σε απειλές πολίτες.

(ο υπέροχος παραμυθάς των παιδικών και των τωρινών μας χρόνων)

La rage σημαίνει οργή

2011-10-21T20:58:00.002+03:00

...σημαίνει λύσσα, μεγάλος θυμός που αναβλύζει από τα σωθικά της αδικημένης κοινωνίας.

Μα αυτή η πράξη, της ανάβλυσης, μου φέρνει στο μυαλό μια άλλη, μια πιο φωτεινή, αυτή της σκέψης του Επίκουρου.

"Ο άνθρωπος είναι κάτι μεγάλο και πολύτιμο. Την ευτυχία, τη μακαριότητα την έχει μέσα του, φτάνει να παραμερίσει όσα τον ενοχλούν και του κάνουν τη ζωή κόλαση. Όταν λείψει κάθε φροντίδα, λύπη ή χαρά, κάθε ταραχή, στην ουδέτερη κατάσταση της αταραξίας, η ευτυχία αναβλύζει από μέσα του, γεμίζει το είναι του, ξεχύνεται γύρω, απλώνεται και χαϊδεύει τα πάντα."

Μα προς το παρόν, ας εκτονωθούμε με γαλλικό χιπ-χοπ.

(σημερινό τραγούδι της ελληνοφρένειας)

Σινεμά ο...ουρανός

2011-10-08T18:20:00.002+03:00

Φφφουυυ....φφφουουουου......φφφφουουου...
Αααα! Τα πνευμόνια μου!

Φυσήξτε κι εσείς λιγάκι μπας και αραιώσουμε τα σύννεφα γιατί σαν πολλά μαζεύτηκαν απόψε. Βρήκαν τη μέρα κι αυτά! Αλλά ξέρω, ξέρω...πιάσαν πρώτη θέση από τώρα για το βράδυ χωρίς όμως να λογαριάσουν εμάς τους από κάτω. Σαν την κυρία με το γουναρικό στην μπροστινή θέση στο θέατρο που της λες "καλέ κυρία κάνε λίγο πιο 'κει να βλέπουμε κι εμείς" κι αυτή απαξιεί να κινηθεί δείχνοντας κι ενοχλημένη από πάνω που διέκοψες τον ύπνο της ή μάλλον, σόρρυ, τη συγκέντρωση και τον προβληματισμό της! Τόσος εγωισμός και αδιαφορία και τα σύννεφα. Τί τα νοιάζει αν εμείς χάσουμε το θέαμα;! Γι'αυτό σας λέω, φυσάτε! Φυσάτε μπας και τα ξεκουνίσουμε.

Δρακοντίδες είναι αυτές! Δεν λέει να τις χάσουμε. Σε λαϊκή και βραδινή παράσταση, στις 8μ.μ. και στις 11μ.μ. μόνο γι'απόψε. Ας τυλιχτούμε στις εσάρπες μας και ας κουλουριαστούμε στην αγκαλιά του αγαπημένου μας, κοιτώντας ψηλά, ονειρευόμενοι μια ζωή σαν πραγματοποιημένη ευχή.
Γι'αυτό πάμε όλοι μαζί:

Φφφουουου...φφφουουουουου......φφουουουου.........

Kαι η Milonga για ηχητικό εφέ, παιγμένη από τα μαγικά δάκτυλα του Νότη Μαυρουδή και του Παναγιώτη Μάργαρη, από το Cafe de l'art.

Mε δύναμη, με...

2011-09-29T15:35:00.005+03:00

...φόρα, αποφασιστικότητα και ορμή
από την γαλλική μουσική σκηνή το ακυκλοφόρητο "Adieu" από το cd "Βlonde" της καναδέζας Coeur de pirate, κοινώς Beatrice Martin, που θα κυκλοφορήσει τον Νοέμβριο.
Έτσι, για να 'μαστε μπροστά ή μάλλον γιατί είμαστε μπροστά...!

Ρεαλισμός

2011-09-21T17:41:00.001+03:00

Γιατί η φύση είναι θεραπεία. Σε παίρνει κοντά της σε χαϊδεύει, σε νανουρίζει κι εσύ χουζουρεύεις νωχελικά στην αγκαλιά της. Σου φρεσκάρει την ανάσα, σου κάνει αναζωογονητικές μαλάξεις στους κροτάφους, χαλαρωτικό μασάζ στους ώμους και μια υπέροχη ενεργειακά ρεφλεξολογία. Η φύση είναι μάγισσα, μάγισσα καλή και θαυματουργή που μ'ένα χρατς του ραβδιού της σε κυκλώνει με την ηρεμία, την ισορροπία και την αρμονία της. Δεν υπάρχει πιο αναζωογονητική επαφή στον κόσμο απ'αυτή με τη φύση.

Κοιτάζω τις φωτογραφίες μου, παίρνω βαθιά ανάσα, κλείνω τα μάτια και ξαναβρίσκομαι εκεί, στη λίμνη, στη λίμνη Κερκίνη, που απ'τα νερά της αναδύθηκαν απαλυντικές σκέψεις που ενίσχυσαν και τόνωσαν τις φυσικές και ψυχικές δυνάμεις μου.

Μεγαλεία-Έρωτας σημειώσατε 2

2011-07-12T22:55:00.004+03:00

Όχι, δεν μ'έχει πειράξει η ζέστη. Μ'έχει πειράξει δηλαδή λίγο αλλά όχι τόσο ώστε να λέω ασυναρτησίες. Έχω τον πλήρη έλεγχο της σκέψης και της κρίσης μου, νομίζω τουλάχιστον. Αυτό το "νόμισμα" λοιπόν, θα καταθέσω στην τράπεζα του μπλογκ μου. Και την έννοια της "τράπεζας" δεν τη χρησιμοποιώ με αυτή του χρηματοπιστωτικού ιδρύματος, δεν είναι δα και τόσο πολύτιμο αυτό το "νόμισμά" μου, αυτό το "νομίζειν" μου, αλλά με αυτή του συνόλου συλλεγμένων και ταξινομημένων στοιχείων, δεδομένων και πληροφοριών στο οποίο κατά καιρούς μ'αρέσει ν'ανατρέχω για να μη χάνω επαφή με την πολλαπλότητα του εγώ μου. Εξηγούμαι.

Είδα, λοιπόν, μια φωτογραφία του Σαρκοζί μαζί με τη σύζυγό του να περπατάνε πιασμένοι αγκαλιά φορώντας μαγιό στην παραλία, με σχόλια για τη φουσκωμένη κοιλιά της Κάρλα Μπρούνι. Και δεν ξέρω τί είδους συνειρμός ήταν αυτός που μου έγινε, δεν ξέρω τί αλυσιδωτή αντίδραση ήταν αυτή, αλλά το μυαλό μου πήγε κατευθείαν στην προηγούμενή του γυναίκα του, τη Σεσιλιά. Και ξαφνικά θυμήθηκα τότε που όλα τα γυναικεία περιοδικά ανέλυαν τη ζωή της κι εγώ έμενα με ανοιχτό το στόμα από θαυμασμό για το τσαγανό και την αποφασιστικότητά της να παραμερίσει τα μεγαλεία, τα πλούτη, τις υποκλίσεις και τα χειροφιλίματα για χάρη των ερώτων της. Γιατί η εξουσία δεν είναι το μόνο αφροδισιακό και σίγουρα με τίποτα ο μονόδρομος για την εξασφάλιση της επιτυχίας και της ευτυχίας. Τί αξία έχει να ζεις αν η καρδιά σου δεν λαχταρά, δεν προσμένει, δεν ονειρεύτεται, δεν αμφιβάλει, δεν ζηλεύει, δεν φτερουγίζει; Γι'αυτό και τη θαύμασα τη γυναίκα αυτή γιατί έκανε αυτό που πολύ λίγες θα επέλεγαν. Και παρ'ότι μοιάζει λίγο άκαιρος ο συνειρμός με την επικαιρότητά μας, εγώ τον απόλαυσα γιατί αναζωογόνησε τα ποιοτικά μου κριτήρια. Όχι, ότι ήμουν σε κανά σταυροδρόμι να διαλέξω. Αλλά, να! είναι χρήσιμο πού και πού να κάνουμε ένα refresh στα θέματα που μας δίνουν το πραγματικό νόημα στη ζωή ώστε να ξέρουμε τον δρόμο που δεν χρειάζεται να ακολουθήσουμε για την προσέγγιση και κατάκτησή του.

Η πολυσήμαντη ελληνική γλώσσα

2011-07-02T06:17:00.004+03:00

-Είμαι στην ευχάριστη θέση να σου παρουσιάσω το αποτέλεσμα της μελέτης μου!
-Για να δούμε τί θ'ακούσουμε...Για λέγε...
-Υπάρχουν κάποιες λέξεις που διακρίνονται ξεκάθαρα για τη θετικότητα ή την αρνητικότητα του νοήματος τους και ανάλογα χρησιμοποιούνται στη ροή του λόγου.
-Μμμμ...σπουδαίο!
-Μην προτρέχεις! Έχει επέκταση αυτό που θέλω να πω.
-Για πάμε...
-Όταν ακούς το "yes" καταλαβαίνεις ότι πρόκειται για κατάφαση, το "oui" το ίδιο. To αντίθετο καταλαβαίνεις με το "no", το "не" και το "non" που υποδηλώνουν άρνηση. Σωστά;
-Παρακάτω...
-Επειδή όμως ο λόγος μας είναι πολυπλοκότερος από το μονολεκτικό "ναι" και "όχι", κατέληξα ότι όταν χρησιμοποιούμε μία θετική και μία αρνητική το αποτέλεσμα δεν μπορεί παρά να είναι αρνητικό ή μάλλον αντίθετο της κυρίας έννοιας των λεγομένων μας. Για παράδειγμα: "ο ήλιος σήμερα δεν είναι λαμπερός". Άρα τί είναι; Είναι μουντός. Δηλαδή το αντίθετο του προσδιορισμού που χρησιμοποιήσαμε. Συμφωνείς;
-Τί να συμφωνήσω; Μια χαρά ήλιο έχει έξω. Δεν πας καλά μου φαίνεται.
-Υπέροχο αυτό που είπες!
-Τί; Το ότι δεν πας καλά; Εντρύφησες και σ'αυτό; Μπράβο αυτογνωσία!
-Όχι!!! Υπέροχο το "μια χαρά λαμπερό ήλιο έχει". Αυτό ήταν το επόμενο βήμα του σκεπτικού μου. Κοίτα να δεις. Η πρόταση αυτή έχει έχει δύο θετικές έννοιες τη "χαρά" και τη "λαμπερό". Πηγαίνοντας, λοιπόν, παραπέρα καταλήγουμε ότι όταν έχουμε δύο έννοιες θετικές, το νόημα της φράσης μας δεν μπορεί να είναι παρά μόνο θετικό.
-Μμμμμ....
-Βεβαίως!
-..............
-Σ'εντυπωσίασα, ε;
-Ουουουουού!
-Το 'ξερα!
-Και...δεν μου λες; Αυτό σου το συμπέρασμα ισχύει για όλες τις γλώσσες του κόσμου;
-Εννοείται!
-Για όλες μα όλες;
-Εννοείται!
-Ναι, καλά....
-..............εε...;
-Τί "ε;"; Δύο άκρως θετικές λέξεις χρησιμοποίησα.
-.....................

Το μεγαλείο της εύστοχης ποίησης

2011-06-29T17:12:00.001+03:00

Κρίνοντας ότι χρήζω επείγουσας θεραπείας κι επειδή είχα ακούσει ότι η ποίηση λειτουργεί εξυψωτικά, εκτονωτικά και θεραπευτικά, πήρα ένα χαπάκι μπας και δω γιατρειά.
Τα αποτελέσματα; Θεαματικά! Θαυματουργά! Εντυπωσιακά! Τύφλα να 'χει η αισθητική χειρουργική! Άλλος άνθρωπος σου λέω! Φρέσκος και αεράτος!
Κι επειδή εγωΐστρια δεν είμαι ούτε χαραμοφάισσα θα μοιραστώ το χαπάκι αυτό με όλους όσοι νομίζετε ότι το χρειάζεστε. Και μην έχετε αμφιβολία για τη δράση του, σε όσα περισσότερα κομματάκια κόβεται τόσο πιο αποδοτικό γίνεται. Άσε που μπορείτε να το παίρνετε χωρίς ωράριο, ανά πάσα στιγμή. Κι όοοχι, δεν θα πάτε για πλύση στομάχου. Αυτό το χαπάκι κάνει απλά ένα καλό ξέβγαλμα εγκεφάλου.
Το χαπάκι λέγεται "Μυρωμένοι Στίχοι" του Γεωργίου Σουρή, η συνειδητοποιημένη ανάγνωση του οποίου λειτουργεί εγγυημένα απελευθερωτικά, απαλλακτικά από βάρη ψυχικά και συνδρομητικά για την ηθική και πνευματική βελτίωση.

Τίποτε δεν απόμεινε στον κόσμο πια για μένα,
όλα βρωμούν τριγύρω μου και φαίνονται χεσμένα.
Όλα σκατά γενήκανε και ο δικός μου κώλος
σκατά εγίνηκε κι αυτός, σκατά ο κόσμος όλος.

Μόνο σκατά φυτρώνουνε στον τόπο αυτό τον άγονο
κι όλοι χεσμένοι είμαστε, σκατάδες στο τετράγωνο.
Μας έρχεται κάθε σκατάς, θαρρούμε πως σωθήκαμε,
μα μόλις φύγει βλέπομε πως αποσκατωθήκαμε.

Σκατά βρωμάει τούτος δω, σκατά βρωμά κι εκείνος,
σκατά βρωμάει το σκατό, σκατά βρωμά κι ο κρίνος.
Σκατά κι εγώ, μες στα σκατά, και με χαρτί χεσμένο
ό,τι κι αν γράψω σαν σκατό προβάλλει σκατωμένο.

Σκατά τα πάντα θεωρώ και χωρίς πια να απορώ,
σκατά μασώ, σκατά ρουφώ, σκατά πάω να χέσω,
απ’ τα σκατά θα σηκωθώ και στα σκατά θα πέσω.

Όταν πεθάνω χέστε με, τα κόλλυβά μου φάτε
Και πάλι ξαναχέστε με και πάλι ξαναφάτε,
μα απ’ τα γέλια τα πολλά κοντεύω ν’ αρρωστήσω
και δεν μπορώ να κρατηθώ, μου φεύγουν από πίσω.

Σκατά ο μεν, σκατά ο δε, σκατά ο κόσμος όλος
κι απ’ το πολύ το χέσιμο μου πόνεσε ο κώλος!

Γλυκό διαίτης

2011-06-27T14:20:00.000+03:00

Για όσους προσέχετε τη σιλουέτα σας, έχω να προτείνω ένα πολύ ελαφρύ και πεντανόστιμο γλυκό. Η ζαχαροπλαστική δεοντολογία δεν μου επιτρέπει να το ονομάσω τιραμισού, η ανεβαστική του όμως γεύση μου παραχωρεί το δικαίωμα. Άλλωστε αν πάρουμε τη λέξη "tiramisu" τοις μετρητοίς, πολλά γλυκά θα μπορούσαν να διεκδικήσουν το όνομα του.

Aς αφήσω όμως τις εξυπνάδες κι ας περάσω στην ουσία.

Τα υλικά είναι τα εξής:

1 πακέτο μπισκότα digestive

3 πακετάκια των 200γρ. τυρί Philadelfia light

2 βανίλιες
200-250 γρ. ζάχαρη καστανή (δίνω αυτό το εύρος γιατί πάει με τα προσωπικά γούστα περί γλυκύτητας)
4 κουταλιές της σούπας καφέ
4 κουταλιές της σούπας ρούμι
1 κουταλιά της σούπας κακάο

Και η διαδικασία έχει ως εξής:

Βάζουμε τη ζάχαρη στο μπλέντερ να την κάνουμε άχνη, γιατί στο εμπόριο δεν έχω βρει άχνη καστανή. Της ρίχνουμε τις βανίλιες και ανακατεύουμε με το philadelfia. Eν συνεχεία σ'ένα μπολ βάζουμε 2 κούπες νερό, δυαλύουμε τον καφέ και ανακατεύουμε και το ρούμι. Βουτάμε γρήγορα το κάθε μπισκότο και το βάζουμε σαν βάση σε ποτηράκι. Εγώ όταν μου φέρνουν ή αγοράζω γλυκά κι έχουν ωραία ποτηράκια τα κρατάω για κάτι τέτοιες περιπτώσεις. Γυφτιά ξεγυφτιά πολύ με βολεύουν. Λοιπόν, από πάνω βάζουμε την κρέμα, ξανά βουτηγμένο μπισκότο, ξανά κρέμα και τέλος. Γεμίζουμε όλα τα ποτηράκια μας και τα βάζουμε στο ψυγείο και μόλις κρυώσουν καλά τα πασπαλίζουμε με κοσκινισμένο κακάο.

Αυτή ήταν η συνταγή και αν τη δοκιμάσετε, θα με θυμηθείτε.

υ.γ. Τα αποτελέσματα της απογραφής θα είναι μέσα στο καλοκαίρι ή "μην είμαστε και πλεονέκτες"; Αναρωτιέμαι, χαζά βέβαια γιατί υπάρχουν τόσο ωραία θέματα στην επικαιρότητα, απλά γιατί μας είχαν πει για μέσα Ιουνίου.

Τελετή έναρξης Special Olympics

2011-06-26T01:21:00.000+03:00

Αυτοί είναι αθλητές! Με δύναμη ανεξάντλητη και ενθουσιασμό πηγαίο. Ανυπόκριτοι, ακομπλεξάριστοι, ανεπιτήδευτοι, ανυστερόβουλοι. Γιατί πρέπει κάποια στιγμή να μπορούμε να διακρίνουμε τα πρότυπα στη ζωή με κύριο γνώμονα την καθαρότητά τους.

Η φωτογραφική μηχανή μου αυτή τη στιγμή είναι γεμάτη φωτογραφίες και βίντεο και η ψυχή μου γεμάτη με δύναμη, έμπνευση, συγκίνηση και ορμή. Αυτά δεν μπορώ να τα παρουσιάσω οπτικά αλλά και από το οπτικοακουστικό υλικό μου θα βάλω μόνο ένα μικρό βιντεάκι. Είναι ένα βιντεάκι με την ενθουσιώδους υποδοχής είσοδο των ελλήνων αθλητών στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Και νομίζω διακρίνονται σχετικά καθαρά τα περιστέρια που ελευθερώθηκαν από τα χέρια τους που λες και ήταν δασκαλεμένα από τον χορογράφο επιδόθηκαν σε χορευτικούς συνδυασμούς στον αέρα μέχρι που οι αθλητές πέρασαν στις θέσεις τους.

Σημ.: Από αύριο, μάλλον από σήμερα(άλλαξε η μέρα), Κυριακή, ξεκινάνε τα αθλήματα και η είσοδος σε όλα είναι δωρεάν.

Special Olympics

2011-06-23T15:03:00.001+03:00

Δυο μέρες μείνανε και μόνο κάτι ψίθυροι έχουν φτάσει στ'αυτιά μου για τους special olympics. Εκτός κι αν βλέπω λάθος κανάλι, ακούω λάθος σταθμό ή διαβάζω λάθος έντυπα. Δεν νομίζω όμως γιατί όλες οι εκπομπές περιορίζονται σε δύο θέματα. Το ένα είναι το θλιβερό μνημόνιο και τα συνεπακόλουθά του και το άλλο η χαζοχαρούμενη ελληνική showbiz που βαυκαλίζεται με την ιδέα της σπουδαίας διασημότητάς της. Κι έτσι πού να βρεθεί χρόνος για αναφορά στους special olympics; Καημένη χώρα...

Πέρα από το αγωνιστικά, συμβολικά και παραδειγματικά αν το δει κανείς οι αγώνες αυτοί έχουν πολύ μεγαλύτερη σπουδαιότητα από τους κανονικούς ολυμπιακούς αγώνες γιατί μέσα στο πνεύμα τους συμπυκνώνεται όλη η αυθεντική δύναμη της ανθρώπινης υπόστασης που παρά κάποιους σημαντικούς περιορισμούς καταφέρνει να αγωνίζεται, να διεκδικεί, να κερδίζει. Ρεαλιστικά πρόκειται για ανθρώπους με ειδικές ανάγκες και όχι με ειδικές ικανότητες όπως θέλουν να λένε αυτοί που απλά κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους εξωραΐζοντας συνειδητά απατηλά τις αδυναμίες τους για να μοστράρουν τη μεγαλόψυχη ευσπλαχνία τους. Άνθρωποι με ειδικές ανάγκες, με περιορισμένες δυνατότητες, διανοητική αναπηρία που έρχονται να αγωνιστούν μη διεκδικώντας τον οίκτο κανενός. Ο αγώνας και η προσπάθειά τους τούς έχουν εξασφαλίσει την αυτοεκτίμηση τους κι εμείς αν θέλουμε μπορούμε να "εκμεταλλευτούμε" το μήνυμα του αγώνα τους για ενίσχυση της δικής μας δύναμης, πίστης, θάρρους, σεβασμού, άμιλλας.

Σάββατο 25 Ιουνίου, η τελετή έναρξης.
Να! και μια φωτογραφία από την πρόβα στα φώτα το Σάββατο που μας πέρασε.

Τα κορίτσια της βουλής

2011-06-21T21:07:00.006+03:00

Τις τελευταίες μέρες το μάτι μου έπεσε στις νέες βουλευτίνες που αγόρευαν στη βουλή και από περιέργεια και ανάγκη μπορώ να πω, στάθηκα να ακούσω τις ιδέες και το σκεπτικό τους. Όμορφες κοπέλες, σκέφτηκα, μορφωμένες, ας ανοίξω τ'αυτιά μου μπας και ακούσω κάτι καλό. Μην είμαι απορριπτική και γρουσούζα επειδή ανήκουν στους 300. Και κάθισα κι άκουσα...

Βρε κορίτσια ψιλομπαγιάτικα τα λόγια σας μου φάνηκαν, μπασκλάς μπορώ να πω, εντελώς αταίριαστα με τη νεότητα και το μοντέρνο ντύσιμό σας. Εκεί που θα περίμενε κανείς να ακούσει από το στόμα σας κάτι φρέσκο, κάτι προχωρημένο και ζωηρό αν όχι σαν πρόταση τουλάχιστον σαν σύνταξη λόγου, εσείς απλά διαβάζατε στερεότυπους, προβλέψιμους και υπνωτικούς λόγους. Κι όσο για το μακιγιάζ σας, πολύ catchy με τη διπλή έννοια του όρου, γοητευτικό και απατηλό μαζί. Δεν μπορούσε με τίποτα να κρύψει το παρωχημένο προσωπείο του κοινωνικού αγωνιστή, του αποφασισμένου σωτήρα, και του εύσπλαχνου συμπολίτη που έκανε μπαμ στο πρόσωπό σας.

Κορίτσια, χαλαρώστε, αφεθείτε στη δημιουργικότητα και τη φαντασία της ηλικίας σας που συνδυάζεται βιολογικά τόσο τέλεια με το συνειδητοποιημένο της ύπαρξης και της αντίληψης της κοινωνικής κατάστασης. Είμαστε συνομήλικες και δεν μπορώ να σας βλέπω να αφήνετε τη φιλοδοξία σας να ευνουχίζει τη νεανική σας διάθεση. Η ζωή δεν είναι πασαρέλα. Η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από στεγνές παραστάσεις. Για τους μεγαλύτερους της βουλής δεν το συζητώ, το έχουμε εμπεδώσει. Αλλά εσείς βρε κορίτσια, γιατί; Αυτό ήταν το όνειρό σας; Όταν πάτε πενήντα τί θα λέτε, πώς θα 'στε;

Ας μπει ένα τέλος στην άχρωμη καθημερινότα

2011-06-19T21:46:00.006+03:00

Κάθομαι στο μπαλκόνι μου και ρεμβάζω. Όχι το πέλαγο ούτε το ηλιοβασίλεμα, τα απέναντι μπαλκόνια χαζεύω. Γιούκα, μπένζαμιν, φτέρες. Μπένζαμιν, φτέρες, γιούκα. Φτέρες, γιούκα, μπένζαμιν. Τί έλλειψη φαντασίας είναι αυτή, τί στεγνός μιμητισμός, τί βαρετή μονοτονία!

Κυρίες μου και κύριοι, ΟΚ, ξέρω είστε πολυάσχολοι μπιζνεσμαν, γιάπηδες και τα τοιάυτα και δεν έχετε άφθονο χρόνο να ασχολείστε με σκαλίσματα και ποτίσματα και προτιμάτε τις πιο πρακτικές λύσεις όμως ακούστε...

Υπέροχο το γιούκα, υπέροχη η φτέρη και ακόμα πιο υπέροχος ο μπένζαμιν. Όμως λίγο χρώμα θέλει η ζωή μας και λίγη φυσικότητα το τσιμεντένιο μας τοπίο! Άσε που οι όμορφες ανθισμένες γλάστρες είναι ένδειξη αρχοντιάς και νοικοκυροσύνης. Άσε την απόλαυση από την πολύχρωμη και πανέμορφη αρμονική τους παρουσία. Άσε που τα αρώματά τους, πχ. από το γιασεμί ή το νυχτολούλουδο είναι η καλύτερη αρωματοθεραπεία. Άσε το καμάρι και την περηφάνια από το μεγάλωμά τους. Άσε που δεν θα υπάρχει γκρίνια για αχρωμία στην καθημερινότητα. Αλλά αν θες και το πιο πειστικό επιχείρημα, είναι το καλύτερο Feng Shui.

Πόσο πιο όμορφη θα ήταν η διάθεσή μας, η σκέψη μας, η οπτική μας, η ιδιοσυγκρασία μας, η ψυχολογία μας αν τα μπαλκόνια ήταν γεμάτα από πολύχρωμα λουλούδια! Γεράνια, ορτανσίες, υβίσκους, πελαργόνια, σκυλάκια, γαρδένιες, βουκαμβίλιες! Να!Μόνο που τα ανέφερα έφτιαξε η διάθεσή μου.

Α!Και ανεμόμυλους βάλτε που τόσο πολύ μ'αρέσουν γιατί φέρνουν φρέσκο αέρα στα μυαλά μας!

Λοιπόν, ανοίξτε τις κεραίες σας, σας στέλνω μήνυμα.

Ερώτηση προς Δαλάι Λάμα

2011-06-19T14:33:00.001+03:00

-Τι σας προκαλεί τη μεγαλύτερη έκπληξη στην ανθρωπότητα;

-Ο άνθρωπος. Γιατί θυσιάζει την υγεία του για να βγάλει λεφτά. Ύστερα θυσιάζει τα χρήματά του για να ανακτήσει την υγεία του. Και τότε είναι τόσο ανήσυχος για το μέλλον ώστε δεν απολαμβάνει το παρόν και ως αποτέλεσμα αυτός δεν ζει ούτε στο παρόν, ούτε στο μέλλον. Και ζει σαν να μη πρόκειται ποτέ να πεθάνει. Και πεθαίνει χωρίς να έχει ζήσει ποτέ στην πραγματικότητα.

Μια κατευθυνόμενη απευθυνόμενη σκέψη

2011-06-16T15:59:00.001+03:00

Δεν τρέφω απατηλές ελπίδες ότι η σκέψη μου θα φτάσει στον στόχο της όμως έχω την ανάγκη να την εκφράσω. Και ποιος ξέρει, αν έχουν ανοικτές τις διαισθητικές τους αντένες μπορεί ενεργειακά και να τη συλλάβουν. Γι'αυτό και δίνω όλη μου την ώθηση προς την κατεύθυνση αυτή. Προς τους πνευματικούς ανθρώπους του τόπου τούτου, τους φιλοσόφους, τους ακαδημαϊκούς, του τεχνοκράτες, τα μεγάλα μυαλά να φτιάξουν ένα νέο κόμμα, ένα μοντέρνο, υγιές, αμερόληπτο, ικανό να εμπνέει εμπιστοσύνη και διανοητικό ενθουσιασμό κόμμα που θα διέπεται από την καθαρότητα, τη δυναμική, την ευρηματικότητα και τη μεθοδικότητα της σκέψης τους και της πρακτικής εφαρμογής της. Χωρίς a priori κατευθύνσεις, κομματικές ταμπέλες και κλίσεις ιδεολογικοπολιτικές.

Γιατί όλη αυτή η προσπάθεια, όλος αυτός ο αγώνας, όλη αυτή η αγανάκτηση δεν μπορεί να βρει εκτόνωση απλά και μόνο σ'έναν ανασχηματισμό ή στην κήρυξη εκλογών.

Σύμπαν, σ'εμπιστεύομαι. Σύμπαν, βοήθησέ με.

Γιατί πες ότι κηρύσσονται τώρα εκλογές. Για πες...

Ας φεγγαριαστούμε...

2011-06-09T11:55:00.004+03:00

Επειδή τα γήινα καμιά φορά μας εγκλωβίζουν και μας παγιδεύουν στην μονοδιάστατη αντίληψης της τρέχουσας καθημερινότητας, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η γη είναι απλά το όχημά μας, το διαστημόπλοιό μας στο συμπαντικό μας ταξίδι. Κι όπως από το παράθυρο του λεωφορείου πηγαίνοντας στο χωριό μας τραβάμε καμιά φορά φωτογραφίες, έτσι κι εγώ από τη θέση μου στο διαστημόπλοιο-γη τράβηξα αυτή τη φωτογραφία χθες βράδυ με τη βοήθεια του τηλεσκοπίου μου.

Τη χαρίζω σε όλους όσοι γουστάρετε τα βράδια να ταξιδεύετε στον καλοκαιρινό ουρανό.

Και για όποιον χρειάζεται ηχητική ενίσχυση στο διαπλανητικό του ταξίδι έχω την πρόταση!

Με δύναμη από το Σύνταγμα

2011-06-05T21:48:00.004+03:00

Προσβλητικές, , εχθρικές, ειρωνικές κουβέντες "φωνάζουν" επιθετικά τα πανό. Αγανακτισμένες, απηυδισμένες, αποφασισμένες κουβέντες φωνάζουν απαιτητικά τα στόματα. Εκφραστικές, περιεκτικές, υβριστικές "κουβέντες" "φωνάζουν" έντονα οι χειρονομίες. Δεν γίνεται, λοιπόν, να μην ακούν με τόσο "ξελαρύγγιασμα".Γιατί ΟΚ, μπορεί να έχουν κλειδαμπαρώσει τη Βουλή, να έχουν κατεβάσει τα ρολά, κανοντάς την να μοιάζει σνομπ και επιδεικτικά απαξιωτική όμως τα τόσο δυσανασχετημένα ντεσιμπέλ, οι τόσο θυμωμένες δονήσεις ταρακουνούν ακόμα και τον πιο άρρωστο εγωϊστή.

Κι αυτοί ως τώρα απλά εθελοκουφούν γιατί σου λέει μπόρα είναι θα περάσει. Έλα όμως που εδώ το κλίμα δεν είναι τροπικό και η μπόρα δεν θα περάσει τόσο γρήγορα. Εδώ είναι εύκρατη ζώνη και θέλουμε και δικαιούμαστε να ξαναφέρουμε το καλοκαίρι στη ζωή μας που κακώς αφεθήκαμε και αφήσαμε να στερηθούμε.

Ναι, πήραμε τη ζωή μας λάθος επειδή όμως δεύτερη ζωή δεν έχει, τώρα αλλάζουμε ζωή. Και μη μου πεις ότι είναι ασέβεια που κάνω κολάζ Σεφέρη και Ελύτη. Οι μεγάλες σκέψεις είναι για να εμπνέουν, να φωτίζουν και να οδηγούν.

Ένα κλάμα και μία ιδέα

2011-05-29T22:04:00.000+03:00

Γράφω με την ελπίδα ότι ακουμπώντας τον πόνο και τον φόβο μου στην οθόνη, θα ταξιδέψουν μακριά μου και θα χαθούν στους πολύπλοκους ιντερνετικούς διαδρόμους.

Η μελαγχολία του κυριακάτικου απογεύματος μ'έβγαλε από το σπίτι μου και από διάθεση ν'αποφύγω τα τρέντυ πολύβουα στέκια κατέληξα στον Κεραμικό. Εκεί όπου καθώς έπινα τη σοκολάτα μου συνάντησα τον φόβο και τον πόνο και από εκείνη την ώρα μου έγιναν τσιμπούρι.

Κύριε Πρωθυπουργέ, κλαίω. Και το θέμα είναι ότι δεν μπορώ να σταματήσω να κλαίω γιατί δεν βλέπω καμία ελπίδα μπροστά μου για να με παρηγορήσει. Είναι επειδή πραγματικά δεν υπάρχει ελπίδα ή από τα δάκρυα έχουν θολώσει τα μάτια μου;

Εσύ ξέρεις. Γιατί εσύ μπορείς να μας δημιουργήσεις όχι μόνο την ελπίδα αλλά την έμπρακτη πίστη. Σε παρακαλώ. Σκέψου τί έχει να γίνει αν αυτή τη στιγμή φέρεις τα πάνω κάτω και κάνεις τη χώρα μας αυτό που όλοι ονειρευόμαστε, όμορφη, ασφαλή, φιλόξενη και περιποιητική προς όλους μας. Στο εγγυώμαι θα γίνεις ήρωας, βασιλιάς, επίγειος θεός. Και τότε δεν θα μιλάς για πολιτικό κόστος που αψηφάς αλλά για μυθική αναγνώριση που θα έχεις εξασφαλισμένη, μαζί με 10.000.000 φανατικούς ψηφοφόρους και παραπάνω μπορώ να σου πω, ανάλογα με το τί αποτέλεσμα θα βγάλει η απογραφή. Πάντως σου εγγυώμαι αυτοδυναμία 100%. Και να δεις πόσο εύρυθμα θα λειτουργούν όλα τότε και πόσο καλά παιδιά θα είμαστε όλοι μας. Ούτε απεργίες, ούτε πορείες, ούτε αγανακτισμένοι στις πλατείες, που όπως διαπίστωσα ιδίοις όμμασι πριν λίγο στο Σύνταγμα μιλάμε για πάρα πολλές χιλιάδες. Και πάνω απ'όλα ούτε φόβος, ούτε πόνος που μας έχουν ποτίσει και έχουμε μουλιάσει.

Σκέψου το, κ.Πρωθυπουργέ, σε συμφέρει και μας συμφέρει. Μπας και πάψω κι εγώ να κλαίω και ησυχάσει και η πολυκατοικία λιγάκι.

Νέα ιντερνετική πρωτοβουλία

2011-05-27T16:24:00.000+03:00

Φουλ η ατμόσφαιρα στις αρνητικές δονήσεις. Λες και στα μόρια του αέρα βλέπω την κυρτή καμπύλη του λυπημένου στόματος και σαν νυσταγμένες κουκκίδες περιφέρονται νωχελικά και απρόθυμα διάγουν έναν αναγκαστικό βίο. Περπατώ και σκοντάφτουν πάνω μου. Τί κατήφεια είναι αυτή! Το κεφάλι ψηλά βρε! Δεν ακούσατε τον Λούκα Γιώρκα τις προάλλες που το βροντοφώναξε στην Ευρώπη; Το κεφάλι ψηλά! Άντε μπράβο.

Γιατί όλα αυτά τα vibes επηρέασαν αρνητικά ακόμα και τα λουλουδάκια μου. Αλήθεια! Μέχρι προχθές ήταν χαρούμενα και καμάρωναν αυτάρεσκα μέσα στις γλάστρες. Και ξαφνικά, μέσα σε λίγες μέρες έχασαν το χρώμα τους, κιτρίνισαν, μέχρι που λιποθύμησαν.

Λοιπόν, όπως μέσω facebook κανονίστηκαν οι συγκεντρώσεις στις πλατείες πανελλαδικώς, έτσι λέω να συντονιστούμε και ν'αρχίσουμε ομαδικά να εκπέμπουμε θετικές σκέψεις, θετικά νοητικά μηνύματα. Όχι με βαριεστημάρα και ηττοπάθεια αλλά με πίστη, δύναμη και ξεκάθαρο στόχο. Άντε να αντιστρέψουμε την πολικότητα των μορίων και οι κυρτές καμπύλες να γίνουν κοίλες! Και να διαλύσουμε το πρωτοφανές για τα επιστημονικά χρονικά δεδομένα νέφος περίεργων σωματιδίων που έχει συγκεντρωθεί πάνω από το προεδρικό μέγαρο τις τελευταίες ώρες.
Ας είναι αυτή η νέα ιντερνετική πρωτοβουλία. Συντονισμός εκτόξευσης θετικών δονήσεων.

Αντανακλαστικά ευθιξίας

2011-05-25T20:42:00.005+03:00

Τελικά αυτό ήταν! Μια μπηχτή ήταν αρκετή για να μας αφυπνίσει και να μας ξεκουνήσει από τους σουέτ καναπέδες μας! Και χρησιμοποιώ τη λέξη "αφυπνίσει" συνειδητά για να ακυρώσω αυτή που κακεντρεχώς χρησιμοποίησαν οι γείτονες μας, αυτή που είχε σχέση με τον ύπνο.
Kαλά, λίγο τακτ δεν υπάρχει; Λίγη λεπτότητα, λίγη διακριτικότητα; Αλλά θα μου πεις πάντα οι γείτονες κουτσομπόληδες και χαιρέκακοι είναι! Να! Προχθές που κατέβαζα την ανακύκλωση με σταμάτησε η τρίτη κι άρχισε να μου "θάβει" την πρώτη προς μεγάλη μου έκπληξη αφού ξέρω ότι παρέα πίνουν τον καφέ τους, παρέα πάνε στη λαϊκή, παρέα βλέπουν dancing with the stars. Αλλά βλέπεις η ανθρώπινη κακεντρέχεια, συγγνώμη σκέτο κακεντρέχεια γιατί η ιδιότητα αυτή μόνο στον άνθρωπο μπορεί να αποδοθεί, είναι αδηφάγα!

Έλα όμως που δεν κοιμόμαστε! Τη σιωπή μας κακώς την πήρανε για ύπνο. Θα μας δουν και θα τρίβουν τα μάτια τους σαν αγουροξυπνημένοι από τη χειμερία νάρκη τους. Και επειδή την κοροϊδία δεν την αντέχει το πετσί μας κι επειδή για ένα καθαρό κούτελο ζούμε, κοίτα τώρα που μας αναγκάζουν να επισπεύσουμε τις κινήσεις μας. Γιατί εμείς στη ροή του χρόνου που αυτοί νομίζαν ότι χαζεύαμε, απλά...μαζεύαμε φόρα.

Έε; Ναι...ναι, μαζεύαμε φόρα.

Φυσικός νόμος

2011-05-19T14:08:00.000+03:00

Μια ευθεία είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσα από μια κουκκίδα. Μια σγουρή γραμμή πιο ενδιαφέρουσα από μια ευθεία και οπωσδήποτε μια 3D τηλεόραση κλάσεις συναρπαστικότερη αυτής της δισδιάστατης προβολής. Για να το απογειώσω με την τέταρτη διάσταση του χρόνου και να το εκτοξεύσω στα άδυτα του επιστημονικού εντυπωσιασμού με τη Μ-θεωρία των 11 διαστάσεων.

Εκεί, λοιπόν, που θέλω να καταλήξω είναι ότι οι διαστάσεις είναι που κάνουν τα πράγματα στη ζωή μας πιο ενδιαφέροντα, πιο γοητευτικά, πιο άξια λόγου. Και η μεγάλη μαγκιά του εκάστοτε αντικειμένου είναι να μας συναρπάζει με την πολλαπλότητα των διαστάσεών του, την ίδια ώρα που η γοητευτική επιβολή του μπουρδουκλώνει τη σκέψη προκαλώντας σύγχυση ψυχολογικής αυτοσυνειδητότητας. Με λίγα λόγια, όσο πιο extravagant διαστασιακά το θέμα, τόσο πιο ανοικτό το στόμα, τόσο πιο γουρλωμένα τα μάτια.

Συμπερασματικά, λοιπόν, καταλήγω, ότι η πολυδιάστατη υπόσταση των ειδήσεων που φτάνουν στ'αυτιά μας τον τελευταίο καιρό πρέπει να βασίζεται στη θεωρία αυτή. Εγκληματικότητα, αστυνομία , Στρος Καν, ρατσισμός, χουλιγκανισμός. Δεν μπορεί να είναι τυχαίο ότι καμία είδηση δεν "ακούγεται" αν δεν έχει το σεναριάκι της, τη συνομωσιολογία της, αυτή την παραπάνω της διάσταση που θα την κάνει πιο συναρπαστική και ταυτόχρονα εμάς πιο "χαζούς". Δεν μπορεί!

Όλα νόμος της φυσικής είναι!

Σαν να μην πέρασε μια ώρα

2011-05-16T19:51:00.000+03:00

Και να 'μαι πάλι στη μπλογκόσφαιρα! Όχι που δεν θα 'μουν! Τί νόμισα δηλαδή; Ότι επειδή πάτησα το κουμπάκι και ανάγκασα τα κείμενά μου να το σκάσουν θυμωμένα έτσι περιφρονητικά και αλόγιστα που τ'απέρριψα, ότι το ίδιο αυτόματα θα έκανα και delete στο ψώνιο μου; Με τίποτα! Όσο μεγάλος ή σοβαρός κι αν μοιάζει ο λόγος! Γιατί το ψώνιο είναι έννοια πολυσήμαντη, αίσθηση πολυδιάστατη, μία λερναία ύδρα που όσο το περιορίζεις τόσο αυτό φουντώνει. Ψώνιο είναι αυτό! Και γιατί να το περιορίσεις στο κάτω-κάτω; Από στρίμωγμα στη ζωή μας άλλο τίποτα. Από χώρο εκτόνωσης έχουμε ανάγκη.

Κατέληξα λοιπόν : Η μπλογκόσφαιρα είναι σαν την ατμόσφαιρα. Είναι η ανεξάντλητη δεξαμενή από την οποία αντλώ το απαραίτητο οξυγόνο για το ζην και το ευζην της ψυχής και του μυαλού μου.

Μέσα στην τρέλα μου, το ίδιο μου το χέρι έκλεισε τη στρόφιγγα της παροχής και με πλήρη ειλικρίνεια και όχι από πρόθεση να πάω παραπέρα την παρομοίωση, θα πω ότι πραγματικά ένιωσα ασφυξία. Η αίσθηση του μη αναστρέψιμου και της οριστικής αποκοπής από τους υπέροχους φίλους που έκανα άφηναν την ψυχή μου αναίσθητη. Πώς να το πω διαφορετικά; Μπλόκαρα που δεν μπλόγκαρα! Μα ευτυχώς το ίδιο χέρι ξανάνοιξε την παροχή και να 'μαι τώρα πάλι εδώ.

Τί σου είναι το αίσθημα αυτοσυντήρησης!